«Նոր Հայաստանի» թրքասեր իշխանությունները միտումնավոր չեն ասում մեզ ամենակարևորը. Արման Աբովյան

Աժ նախկին պատգամավոր, քաղաքական վերլուծաբան Արման Աբովյանը գրում է.

«Հայ հասարակությունը շփոթված է ու լի հիասթափությամբ, անորոշությամբ ու վախով, ատելությամբ ու ցավով, վիրավորվածությամբ ու ... դատարկությամբ։

Արդեն շուրջ հինգ տարի է, ինչ բոլորիս վրա դրվել է հրեշավոր «թավշյա փորձ»՝ մի փորձ, որը կոչվում է «նոր Հայաստանի նոր կարգ կամ ճի՞շտ էր արդյոք Հուդան»։
Այո՛, հենց այսպես:

Եվ սա փիլիսոփայական կամ աստվածաբանական հարց չէ, սա այն իրականությունն է, որում մենք ապրում ենք։

Արդեն հինգ տարի է, ինչ մեզ ասում են, որ մեր ողջ պատմությունը «սխալ» է եղել, մեր հայրերի, պապերի, նախնիների հերոսական անցյալն ու մեծ գործերը պարզապես «իռացիոնալ հիմարության» դրսևորումներ են եղել։

Մեզ ներշնչում են, որ պետք է թքել պատվի, խղճի, հիշողության, հանուն Հավատի ու Հայրենիքի թափած արյան վրա և համաձայնել դավաճանել մեր արյունակից եղբայրներին ու քույրերին, քանի որ իբր երեք միլիոնի կյանքն ավելի կարևոր է, քան 120.000-ի կյանքը։

Մեզ ասում են, որ ստամոքսից և ուղիղ աղիքից «ավելի կարևոր» բան չկա, և որ, երբ մենք դա ընդունենք՝ կդադարեն մեզ սպանել:

Մեզ ներսից շուռ են տվել՝ ստիպելով մեզ ամեն օր ոչ թե ապրել, այլ գոյություն ունենալ՝ առաջնորդվելով բնազդներով՝ համեղ ուտել, քաղցր խմել և թքել այն ամենի վրա, ինչով մարդը տարբերվում է կենդանուց:

Եվ ամենակարևորը՝ մեզ համոզում են, որ դավաճանությունը մեր կյանքի իրավունքի փրկագինն է։

Սակայն «նոր Հայաստանի» թրքասեր իշխանությունները միտումնավոր չեն ասում մեզ ամենակարևորը, այն է՝ այն ամենը, ինչ մեզ առաջարկվում է, ըստ էության, արդեն տեղի է ունեցել այլ ժողովուրդների և երկրների հետ, և ոչ մի ժողովուրդ կամ երկիր չգոյատևեց իրենց «արյան» և պետականության ազգային ընկալման հիմնարար սկզբունքներին դավաճանելու գնով։

Մի պարզ պատճառով՝ ԴԱՎԱՃԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ երբեք չի կարող կյանքի գին լինել, քանի որ նույնիսկ ամենամարդասեր թշնամին ԵՐԲԵՔ կենդանի չի թողնում դավաճաններին, քանի որ նրանք, ովքեր դավաճանում են իրենց նախնիներին, ծնողներին, երեխաներին, դավաճանելու են շուրջ բոլորին և նոր տերերին ևս:

Եվ եթե մենք բոլորս (հե՛նց բոլորս) չհասկանանք այս ամենը, ապա պատմական իրադարձությունների արագ, անխուսափելի տրամաբանությունը «կկախի» բոլորիս նույն տեղում, որտեղ Հուդան է իրեն կախել։

Ահա մի կարճ ամփոփում, թե ինչ է կատարվում մեզ հետ»: