Ողբերգություն է, երբ իշխող «քաղաքական» ուժը Արցախից հրաժարվում է, այն համարելով թշնամի երկրի մաս, և անվտանգությունը կապում Ռուսաստանի հետ. Իշխանյան

Իրավապաշտպան Ավետիք Իշխանյանը գրում է. «Շուրջ 50 օր Ադրբեջանը շրջափակման մեջ է պահում Արցախը։ Եվ այս օրերի ընթացքում էլ չմնաց որևէ հեղինակավոր պետություն՝ Ռուսաստան, ԱՄՆ, Ֆրանսիա, Մեծ Բրիտանիա և այլն, միջազգային կառույց՝ ԵՄ, ԵԽ, նույնիսկ ՄԻԵԴ-ի որոշում, որ չտադապարտի և չպահանջի բացել Բերձորի միջանցքը։ Իսկ Ադրբեջանը ոչ միայն նպատակ չունի ապաշրջափակել Արցախը, այլև անջատում է գազամատակարարումը։

Ահա և ձեզ, այսպես կոչված «միջազգային հանրություն»։ Խոսքս վերաբերում է Հայաստանի չնչին բացառությամբ, բոլոր քաղաքական, հասարակական ուժերին, որոնք իրենց բոլոր հույսերը կապել և այժմ էլ կապում են այդ չարաբաստիկ միջազգային հանրության հետ։ Դեռ 19-րդ դարում նման, մեղմ ասած՝ միամիտ հույսերը բացատրելի էին, իսկ ավելի քան 30 տարվա պետություն ունեցող ժողովրդի համար սա ողբերգություն է։

Այո՛, ողբերգություն է, երբ իշխող «քաղաքական» ուժը Արցախից հրաժարվում է, այն համարելով թշնամի երկրի մաս, և որի անվտանգությունը կապում Ռուսաստանի հետ, իսկ Հայաստանի անվտանգության հույսը դնում է միջազգային, հատկապես արևմտյան թևի վրա և ծնկաչոք խաղաղություն աղերսում։

Երբ հերոսական դեմքերով աժբ-ականները հույսերը կապում են ԱՄՆ-հետ, ասելով որ 8 րոպե է անհրաժեշտ հայոց թշնամիներին ԱՄՆ-ի կողմից սաստելու համար։

Այսօր, շատ ռուսական կողմորոշում ունեցողներ, նույնպես դժգոհ են Ռուսաստանի պահվածքից։ Այս ամենը ցույց է տալիս, որ մենք հեռու ենք պետական մտածողությունից և մեր հույսը դնում ենք, կախված կողմորոշումներից, տարբեր հովանավորների վրա։ Այսօր, մեր փրկությունը ոչ թե այդ չարաբաստիկ միջազգային հանրությունն է, այլ միայն ու միայն մենք։ Եթե վճռականություն ունենաք, համախմբվենք, քշենք ազգադավ իշխանությանը, հավատացած եղեք այդ նույն միջազգային հանրությունը հարգանքով կլցվի մեր հանդեպ։

Հաջորդ քայլով արագորեն վերականգնել բանակը, ետ բերելով փորձառու հրամանատարներին և ․․․այո՛ բացել Քարվաճառի ճանապարհը։

Հավատացած եղեք, որ նույն միջազգային հանրությունը առավել մեծ հարգանքով մեզ կվերաբերվի և առնվազն ներքուստ կհիանա մեզնով»։