Սերժ Սարգսյանի «մի կրակոցն ու երկու նապաստակը»

Այն, որ դաշնակները հայտարարեցին իշխանության հետ կոալիցիա կազմելու մասին, ոչ նորություն էր ու ոչ էլ անակնկալ: Անակնկալն այն էր, որ առաջակ անողն ՀՀԿ-ն էր, իսկ հայտարարողը` ՀՅԴ-ն: Իրականում, այս փուլում ՀՀԿ-ն ոչ մի քաղաքական ուժի կարիք չունի, քանի որ ինչպես կասեր «դասականը»` մեխն էլ, չագուչն էլ, նալն էլ իր ձեռքին է: Հետևաբար հարց `ինչո՞ւ ՀՀԿ-ն ընտրություններից մեկ տարի առաջ որոշեց կոալիցիա կազմել խորհրդարանի այդչափ փոքր խմբակցության հետ ու ոչ թե օրինակ` ԲՀԿ-ի:

Արդյո՞ք ՀՀԿ-ն ուզում է հենց ՀՅԴ-ի միջոցով հարմար «կարել ու ձևել» ընտրական օրենսգիրքը ու ապահովել 2017թ-ի ընտրությունների լեգիտիմությունը, ինչը թերևս ամենաաշխատող տարբերակներից միայն մեկը կարող է լինել: Իսկ այն, որ սահմանադրական հանրաքվեի ժամանակ դաշնակները լավագույնս ապացուցեցին, որ կարող են շրջել անշրջելին ու լեգիտիմացնել ՀՀԿ-ի ամեն մի ցանկություն, վաղուց ապացուցված է: Եվ 2017թ-ի ընտրություններից առաջ ՀՅԴ-ն նախ ՀՀԿ-ին պետք է, որպեսզի այդ ընտրությունները լեգիտիմացնելու իմիտացիա ստեղծի:

Փաստորեն, ՀՅԴ-ն Ռոբերտ Քոչարյանից սահուն անցում կատարեց դեպի Սերժ Սարգսյան: Իսկ ո՞ւր մնաց Ռոբերտ Քոչարյանի մյուս հենարանը ԲՀԿ-ն, ով Սերժ Սարգսյանից այդպես էլ առաջարկ չստացավ, թեպետ ԲՀԿ-ն էլ պակաս դեր չխաղաց սահմանադրության հարցում նույն ՀՀԿ-ի ախորժակը ապահովելու համար: Այն պահից, երբ ԲՀԿ-ից չեզոքացավ Գագիկ Ծառուկյանը, կարծես թե այդ կուսակցության օգտակարությունը այլևս ոչ ոքի պետք չէ, կամ էլ առանց կոալիցիայի էլ ԲՀԿ-ն Հանրապետականի ձեռքում է: Մի կրակոցով փաստորեն ՀՀԿ-ն երկու նապաստակ խփեց ` նախ խաղի մեջ մտցնելով խաղից հանեց ԲՀԿ-ին, ապա ՀՅԴ-ին, և երկրորդ, այս կերպ Հովիկ Աբրահամյանը զրկվեց քաղաքական ինքնուրույն թիմ ձևավորելուց և ամբողջովին հայտնվեց ՀՀԿ-ի վերահսկողության տակ: