Բերում եք Հայաստան, որ ի՞նչ անեք

Հայաստանի խանութներում ու շուկաներում թուրքական արտադրության ապրանքների պակաս չի զգացվում: Ամեն օր Հայաստանից հսկայական գումարներ է հոսում դեպի Թուրքիա ու մեզ մոտ վերածվում թուքական «քրչ ու փալասի»: Տնտեսագիտական լուրջ հաշվարկ պետք չէ անել, հասկանալու համար, թե այս տարիների ընթացքում Հայաստանից Թուրքիա հոսող փողերով մեր երկրում քանի գործարան կաշխատեր:

Սա քիչ է, հիմա էլ գյուղատնտեսական շուկան է ողողվում թուրքական ապրանքներով` սխտոր, պոմիդոր, սմբուկ, ցիտրուսային մրգեր:

Գյուղատնտեսությունը համարվում է Հայաստանի տնտեսության առաջատար ճյուղը ու եթե առաջատար ճյուղն է հենվում թուրքական պոմիդորի ու սխտորի վրա, նշանակում է ինչ-որ, բան ինչ-որ տեղում այն չէ: Ովքե՞ր են ներկրում այդ խմբաքանակները, մաքսազերծո՞ւմ են, թե՞ ոչ և, այսպես օդում կախված շատ հարցեր: Իսկ որ ամենակարևորն է, Հայաստանը մի տեսակ «սիրուն» չի խաղում ոչ իր հետ, ոչ էլ ռազմավարական գործընկեր Ռուսաստանի հետ:

Նախ թուրքական էժան պոմիդորը կամ մեկ այլ ապրանք մեր շուկայից դուրս է մղում տեղական արտադրանքին, և երկրորդն ու ցավալին` մեր փողը Թուրքիայում վերածվում է զենքի ու օգտագործվում հայ զինվորի դեմ: Ռազմավարական բարեկամի պարագայում էլ ստացվում է, որ Ռուսատանը պատժամիջոցներ է կիրառում Թուրքիայի նկատմամբ, իսկ Հայաստանը պատժամիջոցի արդյունքում առաջացած ավելցուկը բերում է Հայաստան: Իսկապես տեղին է ասել `թուրքական ապրանքը բերում եք Հայաստան, որ ի՞նչ անեք: