Ասում էին՝ անհրապույր, անհեռանկար, անշնորհակալ գործ է. Լևոն Բաղդասարյան

«Խոհեր կամ հաշվետվություն» վերտառությամբ,  փաստաբան Լևոն Բաղդասարյանը գրել է.

«Երեկ փաստաբանների մասնագիտական օրն էր։ Դե, օր էր,  անցավ, սովորական օրերի պես։ Անգամ գրասենյակում չնշեցինք կամ աշխատակազմի ղեկավարը մոռացավ կամ հավես չուներ, իմ սրտով էլ էր։

Կարծես, իշխանությունն էլ էր անտարբեր, չորորդ իշխանությունն էլ՝ վրադիր։ Իսկ եթե անկեղծ, քառասունչորսօրյա անհասկանալի բոլոլայից հետո ցանկացած տոնակատարություն այն չի, ինչ մինչ այդ էր, գոնե ինձ համար։

2000 թվականին, երբ որոշում կայացրեցի մտնել իրավապաշտպան ոլորտ, ոլորտի ընկերներս խորհուրդ չէին տալիս՝ արձանագրելով, որ անհրապույր, անհեռանկար, անշնորհակալ գործ է։ Արձանագրեմ, որ հիմնադրման օրից փաստաբանական գրասենյակս եղել է քաղաքի էլիտար թաղամասերում՝ Կասկադ, Մոսկվայի տուն, այժմ՝ Հանրապետության հրապարակի հարևանությամբ։ Հայտնի դառնալու  գրավականը եղել է հետևյալը. լինել արժանապատիվ, չկախվել ոչ իշխանության, ոչ օլիգարխի, ոչ վստահորդի փեշերից։ Բոլոր այն գործերը, որոնք թվում էին անհնարին, վերցնում էի պաշտպանության, որոնք էլ տևական պայքարից հետո դառնում էին հնարավոր, իմա, բազմաթիվ Բարձր Ատյանի նախադեպային որոշումները։

Առերևույթ ինքնագովազդ թվացող խոսքերս չեմ համարում ոչ պատշաճ, քանի որ հաղթական արդյունքին հասել եմ ազնիվ պայքարի արդյունքում, որը բացառապես իմ և իմ կողմից ղեկավարվող կառույցի հեղինակային իրավունքն է: Պայքարելով իշխանավորի տոտալ ապօրինությունների դեմ, պայքարելով փողոցի խուժանի դեմ, հաճախ կանգնելով միայնակ, անտեր, բոլորից լքված, մոռացված, ունեզրկված անձանց կողքին՝ մղելով անհավասար պայքար անգամ պետական մեքենայի դեմ և վերականգնելով արդարությունը:

Իրավամբ, փաստաբանն այն հեգեմոն ուժն է, ով ունակ և ընդունակ է փոխելու իշխանավորի գիտակցությունը, դատավորի գիտակցությունը, իր վստահորդի հակառակ կողմի գիտակցությունը, իրար դեմ դուրս եկած, իրար կոկորդ կրծող եղբայրներին, քույրերին, նրանց ծնողներին բերելով հաշտության դաշտ:

Վերջապես, երջանկություն, ժպիտ պարգևել տունը կորցրած-ետ բերած, աշխատանքը կորցրած- վերականգնված, ընտանիքը կորցրած-ետ բերած մարդկանց: Իսկ դուք գիտեք այն զգացողությունը, երբ չորս-հինգ տարեկան երեխան, արցունքն աչքերին, խնդրում կամ պահանջում է, որ իր հայրիկին կամ մայրիկին, պապիկին կամ տատիկին բանտից տուն բերես։ Իսկ գիտեք ի՞նչ զգացողություն է ապրում փաստաբանը, երբ անհնարին թվացող գործի բարենպաստ ելքից հետո մի ամբողջ գերդաստան օրհնում է քո յոթը պորտը։

Միայնակ վերցնել  պատասխանատվության բեռը և անհնարին թվացող խնդիրը դարձնել հնարավոր, անլուծելի թվացող խնդիրը դարձնել լուծելի, իրավամբ, հրաշքներ գործել։ Իմ պատկերացրած փաստաբանի մոդելը դա է։

Շնորհավորելով հանդերձ մասնագիտական տոնս՝ փաստում եմ, որ Աստվածների երկիր Հայաստանում իրավունքը եղել է գիտություն բարու և արդարի մասին, և անհրաժեշտությունն եմ տեսնում միացյալ ուժերով այն վերականգնելու:

Հ.Գ.
Կարծես շատ խոսեցի, կարո՞ղ է թոշակիս ժամը եկել է»: