8 անգամ «չեմ պատասխանում» ասող մարզպետը չի բացառել Տավուշի 7 գյուղերի հանձնումը. քավոր Ղալումյանի քավորությամբ գուժվում է անկլավների հանձնման լուրը

2020 թվականի 44-օրյա պաատերազմից հետո Տավուշի սահմաններում ոչինչ տեղի չի ունեցել: Այդ մասին այսօր լրագրողների հետ ճեպազրույցում ավետել է Տավուշի մարզպետ, Փաշինյան Նիկոլի քավոր Հայկ Ղալումյանը: 

Դրանից հետո մի քանի րոպե շարունակ լրագրողները համառորեն փորձել են պարզել իշխանությունների տրամադրվածությունը Տավուշի մարզի 7 գյուղերը հանձնելու վերաբերյալ: Մարզպետ Ղալումյանը, սակայն, ավելի «հաստակող» է գտնվել: 

Լրագրողների հարցին, թե ըստ իրեն՝ Տավուշի մարզում կա՞ն գյուղեր, որոնք հայկական չեն, հանձնման ենթակա են, մարզպետն ասել է, որ այդ հարցին չի պատասխանում, թե ինչու՝ նա կրկնել է, թե չի պատասխանում: 

Մեկ այլ դիտարկման, թե Ղալումյանի եղբայրն ավելի վաղ ասում էր, որ գյուղեր կան, որ հայկական չեն, նա երրորդ անգամ ասել է. «Համենայն դեպս, ես այդ հարցին չեմ պատասխանում»: 

Ճշգրտմանը, թե՝ չի պատասխանում, որովհետև այդպիսի բան չկա՞, նա ասել է. «ընդհանրապես, այդ հարցին չեմ պատասխանում»:

Հարցին էլ, թե իր անձնակա՞ն, թե՞ կուսացական որոշում է հարցին չխատասխանելը, նա ասել է, որ իր անձնական որոշումն է:

Լրագրողներն այնուամենայնիվ փորձել են ճշտել՝ չի պատասխանում, որովհետև դա իրականությանը չի՞ համապատասխանում և ինքն անիմա՞ստ է համարում այդ մասին խոսել, Ղալումյանը ջղաձգվել է՝ «Ժողովուրդ ջան, այդ մասին ես չեմ խոսում: Հաջորդ անգամ այդ հարցը չտաք»:

Մարզպետին լրագրողները հիշեցրել են, որ Ադրբեջանը պարբերաբար խոսում է «Ղազախի 7 շրջանների մասին», նա 6-րդ անգամ նույն բանը կրկնել է անգիրն այդ օրը լավ սովորած ծույլիկ աշակերտի պես. «Ես այդ հարցին չեմ պատասխանում»:

Ի վերջո, լրագրողը հարցրել է, թե ինքը կարո՞ղ է վստահեցնել, որ Տավուշից ոչ մի գյուղ չի հանձնվելու թշնամուն, Ղալումյանը պատասխանել է, «Ամեն ինչ ասեցի, ես ասում եմ այդ հարցին չեմ պատասխանում, ինչո՞ւմ ա խնդիրը»,- 7-րդ անգամ ասել է նա: 

Լրագրողները կրկին համառել են, թե ինքն այն պաշտոնյան է, որ պետք է պատասխան տա այդ հարցին. քաղաքացիները չիմանա՞ն, թե վաղն իրենց տնից հանելո՞ւ են: «Համենայն դեպս, այս պահին նման բան չի քննարկվում», - եղել է պատասխանը: 

Իսկ եթե լինեն նման քննարկումներ, իր բնակիչների անվտանգությունն ինչպե՞ս է ապահովելու, Ղալումյանը նորից ասել է, թե այս պահին հանձնման մասին քննարկումներ չկան: Բայց բացառել, որ չի էլ լինի, Տավուշի համար պատասխանատու անձը չի կարող...

Անձնական տեսակետի մասին էլ են հարցրել լրագրողները, հավանաբար հույս ունենալով, թե դրանց թիմի ներսում անձնական տեսակետ ունեցող կա և բոլորը մեկ մարդու պես Փաշինյան Նիկոլի դուդուկի տակ պարող չեն. «Այդ հարցին ուղղված հարցեր խնդրում եմ չուղղել»,- եղել է պատասխանը: 

Եվ վերջում մի լուսավոր «նորություն» էլ է հայտնել Ղալումյանը. Տավուշի մարզի հողերից մոտ 5000 հեկտար գտնվում է Ադրբեջանի տիրապետության տակ, և եթե ադրբեջանցիները պահանջեն 7 գյուղերը, մերոնք էլ այդ 5000 հեկտարն են պահանջելու: 

Այս վերջինը թեև ծիծաղելի է թվում, բայց ողբերգական է իրականում: Դժվար է պատկերացնել Ղալումյանի սանիկ Փաշինյանի դեմքն անգամ ինչ-որ բան Ալիևից պահանջելիս: 

Եթե Ղալումյանը սրտի խորքում ուրախանում է, իսկ միգուցե ոչ այնքան, որ պատերազմից հետո Տավուշում էական միջադեպեր չեն գրանցվել և դրանով է «հանգիստ», ապա հիշեցնենք նրան մի պարզ ու դաժան իրողություն: 

Գորիսից դեպի Ստփանակերտ ճանապարհին, մի չքնաղ, գողտրիկ գյուղ էլ կար, ավելի գեղեցիկ, քան Ղալումյանի եղբոր նկարագրած տավուշյան գյուղերը՝ «Քանդված, փլատակ, ամայի գյուղեր, բացարձակապես մարդ չի ապրում», Աղավնո էր անունը, ևս մի գյուղ ու քաղաք էլ կային՝ չքնաղ անունով՝ Բերձոր: Էլ չկան: Մարզպետի վարչապետ սանիկը հանձնել է թշնամուն՝ ոչնչի դիմաց, հենց այնպես:

Մինչ այդ էլի գյուղեր է հանձնել, այդ անգամ  էլ Սյունիքից ու թշնամուն հանձնել Հայաստանն Իրանին կապող միջպետական ճանապարհը՝ մեզ թողնելով ինչ-որ այլընտրանքային նեղլիկ-բարալիկ ճանապարհի հույսին: Հետո էլ իրեն հարազատ լեզվով արտաբերելով հայկական գյուղերի անունները՝ փորձել է ադրբեջանականացնել դրանք: «Էյվազլի և Չայզամի հատվածներում ճանապարհի վերաբացումը տարածաշրջանային կայունության շատ լավ խորհրդանիշ կարող է դառնալ»,- ասել է Ղալումյանի սանիկ Փաշինյանը: Իհարկե, ակհնայտ է, չէ՞, որ այդ հանձնում -ընդունումից հետո «կայունության» ձեռքը կրակն է ընկել Հայաստանը: 

Սեպտեմբերյան ներխուժումը, ի դեպ, Սյունիքից շատ ավելի հյուսիս, դեպի Վայոց ձոր ու Գեղարքունիք, կայունության ամենացցուն օրինակն է, որն ավելի քան 200 զինծառայողի կյանք է արժեցել... 

Հիմա էլ հերթը Տավուշինն է: Հոգ չէ, տավուշյան գյուղերն էլ կարժանացնեն Աղավնոյի ճակատագրին և որ ամենավատն է՝ դրանով Հայաստանը կգցեն ամենաուղիղ շրջափակման մեջ՝ այս անգամ կտրելով Հայաստանի սահմանը Վրաստանի հետ՝ հատկապես եթե հաշվի առնենք, որ Հայաստանի հարավային սահմանների պաշտպանությունը մնացել է Իրանի բարեհաճությանը. Հայաստանն այն պահելու ոչ ցանկություն, որ էլ մեծ հաշվով ռեսուրս ունի: 

Ղալումյանի շրջանցումները, «չեմ պատասխանում»-ները, «կրակոցներ չկան»-ները, բայց և միևնույն ժամանակ հանձնումը չբացառելը, հենց հանձնման նախապատրաստումն են: Այս անգամ այդ խղճուկ դերը վիճակված էր մարզպետ-քավորին: Նման խամաճիկները պետք են հենց այսպիսի ճակատագրական սև գործերն անելու համար: Դրանից հետո նրանց հերթն էլ կգա՝ ամբաստանյալի աթոռին նստելու: 

NEWSPRESS.am