Խաչակրաց արշավանքն ավարտվեց. օմբուդսմենը հանձնվեց

Հայաստանում մարդու իրավունքների պաշտպանի ինստիտուտը լուրջ վտանգված է: Կարեն Անդրեասյանը հրաժարականի դիմում է ներկայացրել, բայց չի նշում, թե որն է եղել այդ քայլին դիմելու պատճառը: Նա որևէ աշխատանքի առաջարկ չի ստացել, հետևաբար միամտություն կլինի կարծել, թե նա այդ երիտասարդ տարիքում հոգնել էր օմբուդսմենի աշխատանքի ծանրաբեռնվածությունից և գնում է հանգիստ կյանքով ապրելու: Իրականում Կարեն Անդրեասյանի դեմ խաչակրաց արշավանք սկսվել էր դեռ նախորդ տարվա աշնանից, երբ նա ԱԺ-ում ներկայացնում էր ՄԻՊ տարեկան զեկույցը: Սամվել Ֆարմանյանն այնքան միամիտ չէր, որ հենց այնպես երկրի թիվ մեկ ամբիոնից ՄԻՊ-ին «ցեխը» կոխեր: Անգամ քաղաքականությունից հեռու մարդու հարմար պարզ էր, որ եթե հանրապետականի ձեռքով ընտրված օմբուդսմենն է խիստ քննադատվում և նույնիսկ վիրավորանքների արժանանում նույն հանրապետականի կողմից՝ ուրեմն մի բան այն չէ:

Կարեն Անդրեասյանը հաջորդ հարվածը ստացավ ԿԳ նախարար Արմեն Աշոտյանից՝ այն ժամանակ, երբ նա հանրությանը ներկայացրեց, թե ինչ անմխիթար վիճակ է տիրում Երևանի թիվ 16 հատուկ դպրոցում: Աջից ու ձախից կամ հանրապետական գործադիր ու օրենսդիր մարմիններից օմբուդսմենին ուղղված հարվածներն ի վերջո «նոկաուտի» հանգեցրեցին՝ պարտադրելով նրա հրաժարականի դիմումը: Անվիճելի է, որ Կարեն Անդրեասյանն այսօր անցանկալի պաշտոնյա է ՀՀԿ-ի համար, նա չունի հենարան ու ինքն անգամ այսօր ունի պաշտպանի կարիք: Ասում են, որ Կարեն Անդրեասյանը ընդամենը զոհ է Մինասյան եղբայրների հակամարտության շվաքում: Բայց եթե դա նույնիսկ այդպես էր, ապա այն չպետք է այս սցենարով իրականացվեր, որովհետև խոսքը գնում էր մի այնպիսի կառույցի ղեկավարի մասին, որը զբաղվում էր մարդու իրավունքների պաշտպանությամբ:

Կարեն Անդրեասյանն իր ղեկավարման տարիներին բավականին համարձակ զեկույցներով է հանդես եկել, սուր քննադատության ենթարկել մի շարք պետական կառույցներին: Դուր կգար սա իշխանության, թե ոչ սա խնդրի միայն ոչ էական կողմն է, իսկ կարևորն այն է, որ այս կերպ գործող օմբուդսմենը լավից, վատից իր գործն էր կատարում՝ փորձելով բարձրացնել օմբուդսմենի ինստիտուտի նկատմամբ հանրության վստահությունը: Չներվե՛ց: Ներիշխանական գզվռտոցները ավարտվեցին կանխատեսելի վերջաբանով՝ հոգուտ «թույլի» պարտությամբ, մինչդեռ ցանկացած ժողովրդավարական երկրում ամենաուժեղը իրեն պետք է առաջինը զգար մարդու իրավունքների պաշտպանը, որ կարողանար պաշտպաներ մյուսների իրավունքները: