Եթե դու սա համարում ես «ռազմական գործողություններ» կամ «սահմանային լարում», նշանակում է՝ չես պատրաստվում դիմակայել պատերազմին․ Նարինե Մկրտչյանը՝ իշխանության թույլ տված սխալների մասին

Մամուլի ազգային ակումբի նախագահ Նարինե Մկրտչյանի իր գրառմամբ անդրադարձել  է հայ-ադրբեջանական սահմանի պատերազմական վիճակի հետ կապված և իշխանության կողմից թույլ տված մի քանի սխալների։

Նա մասնավորապես նշել է․

«Պաշտոնական Երևանն այս պատերազմում մի քանի ճիշտ և կարևոր քայլեր արեց, հատկապես՝ շատ արագ և հասցեական արձագանքեց և դիմեց համապատասխան երկրներին և կառույցներին: Միաժամանակ, մի քանի լուրջ սխալներ նույնպես արեց, որոնք պետք է արագորեն շտկել, քանի դեռ ուշ չէ: 

Սխալ առաջին:

Ուզում եք՝ անունը դրեք «սահմանային լարում», «ռազմական գործողություններ» «ագրեսիա», հիբրիդային կամ լայնածավալ պատերազմ, սա պատերազմ է Հայաստանի տարածքային ամբողջականության դեմ: Եթե դու դա համարում ես «ռազմական գործողություններ» կամ «սահմանային լարում», նշանակում չես պատրաստվում դիմակայել պատերազմին և համընդհանուր մոբիլիզացիայի  չես պատրաստվում: ՀՀ իշխանությունը դրան կարծես չի նախապատրաստվում:

Սխալ երկրորդ:

ՄԱԿ-ի ամենահայտնի բանաձևերով  և Կանոնադրությամբ՝ Ադրբեջանը հարձակվել է ՀՀ սուվերեն տարածքի վրա՝ խախտելով տարածքային ամբողջականության սկզբունքները: Դա խստորեն դատապարտելի է: Ըստ այդմ, Երևանը ՄԱԿ պետք է դիմի ոչ թե միայն Ադրբեջանի ռազմական գործողությունները կասեցնելու, այլև Ադրբեջանին ագրեսոր ճանաչելու օրակարգով, իսկ ագրեսոր ճանաչելը որոշակի և խիստ պատժամիջոցներ է ենթադրում, այդ թվում և՝ տնտեսական: Հնարավոր է, որ ԱԽ հինգ մշտական անդամներից մեկը, առաջին հերթին՝ Ռուսաստանը, «վետո» դնի ՄԱԿ-ի բանաձևի ընդունման վրա: Բայց առնվազն «ռազմավարական դաշնակիցը» Հայաստանին պետք է բացատրություն տա, իսկ Երևանն էլ այդ «վետոյից» հետո ազատ կլինի մի շարք պարտավորություններից, որոնք կաշկանդել են մեզ Մոսկվայի հետ հարաբերություններում: Ռուսաստանը, «վետո» դնելով, աշխարհաքաղաքական նոր պարտությունն է կրելու: Իհարկե, «վետո»-ի հավանականություն կա նաև Մեծ Բրիտանիայի կողմից, բայց ՄԲ-ի հետ առաձին քաղաքականություն պետք է վարել: 

Սխալ երրորդ:

ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը, եթե անգամ ներքուստ հուսահատված է. ինչպես գուցե ոմանք, նման հուսահատված տեսքով, առոգանությամբ, տեքստով չպետք է ելույթ ունենա: Նիկոլի երբեմնի դուխից հետք չի մնացել:

Սխալ չորրորդ:

Իրավիճակը պահանջում է պետության և հանրության բացառիկ ինքնակազմակերպվածությունը: Պատերազմը մղում է նախևառաջ պետությունը: Օրինակ, ամենապարզ, բայց կարևոր հանգամանքներից մեկը. ես չգիտեմ՝ առաջնագծում գտնվող զինվորների բջջայիններն գոնե անջատե՞լ են այս անգամ: Պետությունն ամենակարևոր ինստիտուտն է: Մարդիկ անկախ պետություն են ստեղծում, որ պետությունը լուծի անվտանգության և զարգացման խնդիրները, ոչ թե վատնի հնարավորությունները:

Սխալ հինգերորդ:

Խաղաղությունը նրա համար է, որ պետականաշինությամբ զբաղվես, ոչ թե նախկին սխալները կրկնես:

Եթե Ադրբեջանն այս անգամ ռազմական և դիվանագիտական ճակատներում հավասարապես և միաժամանակ ուժեղ հակահարված ստանա, ապա մի քանի ամիս տևողությամբ հրադադարի մասին կարող ենք խոսել: 

Խաղաղությունը հաստատվում է վճռականության, կամքի և իրական հաղթանակների արդյունքներով, ոչ թե խաղաղության մասին երազելով»: