Աղբյուրին նստած դևը. կամ ինչո՞ւ է Քոչարյանն աթոռին պահում Փաշինյանին

Ինչո՞ւ է իշխանության և հատկապես «գլխավոր ընդդիմության»՝ «Հայաստան» դաշինքի կողմից հենց բնում խեղդվում ցանկացած նախաձեռնություն, շարժում, նոր կազմավորվող քաղաքական թիմ կամ հայտ ներկայացնող անհատ, որը «իրենցից մեկը» չէ: Պատասխանը շատ պարզ է՝ Նիկոլ Փաշինյանը միակն է, որ ֆոնին Ռոբերտ Քոչարյանն ավելի լավն է, դավաճան ու մարդասպան չէ: Այսքանը: 

Ակնհայտ է, որ Ռոբերտ Քոչարյանն իր կողմնակիցների մաքսիմումը դուրս է բերել փողոց: Լավագույն տվյալներով՝ այդ թիվը չի գերազանցել 40-50 հազարը, մինչդեռ դաշինքն ընտրություններում ստացել է 5-6 անգամ ավելի շատ ընտրողների ձայներ: 2021-ի նախընտրական հանրահավաքները, 2022-ի մայիսից մեկնարկած հանրահավաքները, մնացած «կուլիսային» ժամանակահատվածը  բավարար ժամանակ էին՝ մարդկանց փողոց հանելու: Չստացվեց: Ասել է թե՝ հասկանալի է, որ Քոչարյանին չի հաջողվում փողոց դուրս բերել կրիտիկական զանգված, որպեսզի Փաշինյանը հրաժարական տա: Չնայած, թերևս հեռու ենք այն մտքից, որ փողոցում մարդկանց քայլելով՝ Նիկոլը բարի կգտնվի ու կհեռանա: Սա լավ են հասկանում նաև Քոչարյանի թիմում:

Իսկ չի՞ ստացվում Նիկոլին հեռացնել այս կամ այն ճանապարհով, թե՞ համապատասխան գործարքն անձամբ Նիկոլ Փաշինյանի հետ արդեն կայացել է, դրա համար էլ արհեստականորեն այնպես են անում, որ չստացվի (դիցուք, ընտրություններին մասնակցելու համաձայնությունն ու, երջանիկ պատահականությամբ, 300.1 հոդվածի՝ հակասահմանադրական ճանաչվելը): 

«Դիմադրություն» շարժման օրերին մի հանդիպում նախաձեռնեց այդ պահին ամենաբարձր ռեյտինգ ունեցող Արման Թաթոյանը, թեև նա քաղաքական հայտ չէր էլ ներկայացրել. փոքրաթիվ մարդիկ մասնակցեցին և ընդդիմադիր քաղաքական ուժերից որևէ մեկը, որպես այդպիսին, չսատարեց նրան: Ապագան կարող էր մտահոգիչ լինել:

Այժմ էլ, արդեն քաղաքական հայտ ներկայացրած Էդգար Ղազարյանի նախաձեռնությունն է բնում խեղդվում, ավելին՝ ծաղրի ենթարկվում հենց ընդդիմություն կոչվածի կողմից: Որովհետև նույն Ղազարյանը շատ ու շատ հարթություններում շատ ավելի «մաքուր» ու ընդունելի թեկնածու է, քան հենց Քոչարյանը: 

Մայիսից մեկնարկած ու շուրջ երկու ամիս տևած հանրահավաքներում այդպես էլ չհնչեց ընդդիմության միասնական թեկնածուի անունը. հենց այստեղ է թաղված շան գլուխը: ՀՀ երրորդ նախագահ Սերժ Սարգսյանն արդեն իսկ հայտարարել էր, որ ինքը չի հավակնում որևէ պաշտոնի, իսկ ահա Ռոբերտ Քոչարյանը նույն հայտարարությունը մինչ այս պահը չի անում: Ակնհայտ է, որ «Դիմադրություն» շարժման վարչապետի թեկնածուն աղբյուրին նստած դևի սինդրոմով տառապող Ռոբերտ Քոչարյանն է. դրա համար է, որ Էդգար Ղազարյանի հայտարարությունը, թե Փաշինյանը վայելում է ԱԺ բոլոր պատգամավորների վստահությունը, այդպես մղկտացրել է նրանց, ովքեր դավադրաբար երկարաձգում են Փաշինյանի աղետաբեր իշխանությունը Հայաստանում: 

Պարզ է դառնում, որ ընդդիմության համար ո՛չ Արցախի, ո՛չ Հայաստանի՝ անմարդկային ցավ պատճառող կորուստները «գլխավոր ընդդիմության» պետքը չեն. կարևորը՝ իրենց սրտի թեկնածուն դառնա Հայաստանի գլուխ: 

Պատգամավոր աշխատող Ագնեսա Խամոյանը, օրինակ, որի աշխատանքն ավելի շատ խոսնակի աշխատանքի է նման, հեգնում է Էդգար Ղազարյանին, այն Էդգար Ղազարյանին, որը կնոջ հետ ցրտին, տեղատարափ անձրևին, գլխարկը գլխին (այն առումով, որ նա հազիվ էր ճանաչելի) քայլում էր նույն ագնեսախամոյանների հետևից, երբ վերջիններիս քաղաքական թիմը հայտարարում էր, թե՝ «գնալու ենք մինչև վերջ» կամ որ «առանց Նիկոլի Հայաստան լինելու է»:

Վերջնարդյունքում, ոչ այդ չարաբաստիկ կորուստների «վերջն» է գալիս, ոչ էլ «առանց Նիկոլ Հայաստանը»: Ռոբերտ Քոչարյան անձին Հայաստանի ղեկավար չդարձնելու վրեժից ծարավները հանդիսատեսի կարգավիճակով նայում են ու երևի թե հոգում խորքում մի բան էլ ուրախանում, թե ինչպես են մաս առ մաս հանձնվում Արցախից մնացած պատառիկները, բարձունքներ Հայաստանից ու ինչպես է թշնամին հետևողականորեն, փափուկ ուժով գրավում Հայաստանը: Այս քաղաքական ուժի ներսում պետական մտածելակերպի իսպառ բացակայությունն աչք է ծակում: 

Իսկ մարդիկ, հայ ազգը հիմար չէ: Որքան էլ իշխանությունն ու ընդդիմությունը ձեռք-ձեռքի տված փորձեն համոզել, թե՝ «մեր էշ խելքից» ենք կործանվում: Մարդիկ տեսնում են, որ Նիկոլ Փաշինյանին իշխանության ղեկին պահում է անձամբ Ռոբերտ Քոչարյանը, թե չէ, ով-ով Քոչարյանը բոլորից լավը գիտի քաղաքական օպոնենտներին ճանապարհից հեռացնելու ամենակարճ ուղին... 

NEWSPRESS.am