Քաղաքապետարանն ընկել է Էդուարդո Էռնեկյանի «ոտքերը»

2000-ական թթ. սկսվեց մայրաքաղաքի, մասնավորապես, կենտրոնի ապամոնտաժումը, քանդվեցին Արամի, Բուզանդի հարակից փողոցների պատմամշակութային շենք-շինությունները, որտեղ ամփոփված էր փոքր Հայաստանի փոքր պատմությունը:

Այն ժամանակ էլ շրջանառվում էր շենքերի վթարայնության խնդիրը, որը, ինչպես հետագայում տեսանք, հրաշալի պատրվակ էր մարդկանց սեփական տներից դուրս քշելու համար: Այլ հարց, որ այս շենքերի բնակիչների մի մասն այդպես էլ տուն չունեցավ և մնաց անտուն ու անտանիք: Այստեղ հարցը այլ է. եթե պետք է` Երևանի քաղաքապետարանը որդեգրում է ամեն գնով իր նպատակները իրականացնելու քաղաքականություն` հայրենի քաղաքի խնդիրներով մտահոգ պաշտոնյայի անվան տակ:

Ինչո՞ւ վերհիշեցինք այս հին ու նոր պատմությունը:

Տևական ժամանակ շրջանառվում է և միայն վերջին շրջանում միս ու արյուն ստացավ Զվարթնոցի հին համալիրի օղակաձև էստակադայի ապամոնտաժումը, որը ներկայացվում է որպես վթարային:

Վթարային էր նաև նախկին «կուկուռուզնիկը», վթարային էին Արամի, Բուզանդի փողոցի շենք-շինությունները, իսկ այն, որ Երևանում վթարային շենքեր կան և մարդիկ ապրում են կաթացող ու ամեն րոպե փլվող պատերից ներս` քաղաքապետարանին ընդհանրապես չի հուզում:

Հիշենք, թեկուզ, թե ինչպես են վթարային շենքերում բնակվողներին բնակարաններ հատկացրել ավելի վթարային` Նազարբեկյան 48շենքում:

Նման տրամաբանությամբ նաև օտարվեց ԱԳՆ շենքը, իսկ վերջին շրջանում ընկել են Զվարթնոցի օղակաձև էստակադայի հետևից:

Հիշեցնենք, որ և ԱԳՆ-ի շենքը և Զվարթնոցը պատկանում են արգենտինահայ գործարար Էդուրարդո Էռնեկյանին:
Երևանում կա 4-րդ աստիճանի ավելի քան 10-ը վթարային շենք, սակայն մանր խնդիրներով քաղաքապետարանը չի զբաղվում, այլ զբաղվում է մեծահարուստների շահերը սպասարկելով: Ահա թե ինչու են ճարտարապետները Զվարթնոցի ապամոնտաժման հարցում կոռուպցիոն ռիսկեր տեսնում: