Շատ հարցերի պատասխանների սկզբնաղբյուր և հիմք են հանդիսանում վիզուալ և զգայական ֆունկցիաները, և լաբորատոր հետազոտությունների անհրաժեշտություն առաջանում է միայն ամբողջական պատկերացումներ կազմելու համար։

Ֆիզիկայի մեջ պայթյունը ծավալի արագ աճն է՝ զուգորդված էներգիայի բացառիկ արագ ներհոսքով, որը սովորաբար ուղեկցվում է բարձր ջերմաստիճաններով և բարձր ճնշման գազերի հանկարծակի արտազատմամբ, և պայթյունների մեծ մասը տեղի է ունենում առանց կրակի։

Հրդեհը սովորաբար պայթյունի հետևանք է:

Հրավառության պայթյունի դեպքում հրավառության մեջ արձակում է աստղիկներ, որոնք պայթում են գույների, ձայների և այլ էֆեկտների շլացուցիչ ցուցադրմամբ: Որոշ աստղիկներ պարունակում են մետաղական աղեր, որոնք արտադրում են փայլուն գույներ, իսկ մյուսները պարունակում են տարբեր քիմիական միացություններ, որոնք առաջացնում են շլացուցիչ լուսային ազդեցություններ, ինչպիսիք են ստրոբինգը, փայլը և այլն:

Օրինակ, կալիումի քլորատը հանգեցնում է ավելի բարձր ձայնի, մինչդեռ բիսմութի օգտագործումը ստեղծում է ճռճռացող կամ թրթռացող էֆեկտ:

Հրավառության գույնը կախված է մետաղի տեսակից.

Ստրոնցիում:

Կարմիր Կալցիում:

Նարնջագույն Նատրիում:

Դեղին Բարիում:

Կանաչ Պղինձ:

Կապույտ Ստրոնցիում + Պղինձ:

Մանուշակագույն Մագնեզիում, ալյումին + տիտան՝ սպիտակ։

ՏՆՏ-ով դասական պայթյունն ընդհանրապես կրակ չի առաջացնում, սա քեզ ինչ-որ բան հիշեցնու՞մ է Սուրմալուում։

Այս ամենը պարզելու համար հարկավոր է կատարել մի քանի լաբորատոր հետազոտություն և պարզ կլինի թե ինչ պայթուցիկ նյութի մասին է խոսքը։ Եթե սալյուտ է ապա վերևում նշված գունավոր էֆետ առաջացնող նյութերի ցուցակը առկա կլինի,իսկ եթե ՏՆՏ(ՏՐԱՏԻԼ) հայտնաբերվի ապա դա խոսում է այլ բանի մասին։

Իսկ մինչ լաբորատոր հետազոտությունները կա՞ արդյոք ինչ-որ մեկը, որ տեսել է գունային, գույնզգույն պայթուն։