Վազգեն Մանուկյանը ծեր է, Իշխանը՝ կոլոտ, Քոչարյանն ու Սերժը՝ նախկին...

 «Հրապարակ» օրաթերթը գրում է.

Մեր հասարակության մեջ կան մարդիկ, որոնք ոչինչ չեն անում,  քաղաքական ու քաղաքացիական ոչ մի քայլ չեն ձեռնարկում, այլ միայն բազմոցին նստած՝ քննադատում են բոլորին: Այդ մարդիկ դժգոհ են բոլորից, չեն հավանում ոչ ոքի, ոչ մեկի արածն իրենց սրտով չէ: Երբ 2020-ի նոյեմբերի 9-ից հետո ծնվեց Հայրենիքի փրկության շարժումը եւ հստակ ներկայացրեց, որ շարժման առաջնորդը Վազգեն Մանուկյանն է, եւ նա լինելու է ժամանակավոր, անցումային կառավարության ղեկավարն ու ընտրություններից հետո չի հավակնելու երկրի ղեկավարի պաշտոնին, Մանուկյանը հայտնվեց շատերի քննադատությունների կենտրոնում։ Ոմանք սկսեցին շահարկել նրա տարիքը, թե ծեր է, չի կարող եւ այլն:

Չնայած Վազգեն Մանուկյանը պրոֆեսիոնալ, փորձառու եւ բանիմաց պետական ու ռազմական գործիչ է, երբեք չի ասոցացվել «նախկինների» թալանի հետ, բայց շատերն իրենց ծուլությունը եւ ձմռան ցրտին տնից դուրս չգալն արդարացնում էին Վազգեն Մանուկյանին «չընդունելու» պատճառաբանությամբ: Երկու ամիս առաջ թափ առած դիմադրության շարժումը թեեւ սկսվեց Արթուր Վանեցյանի նախաձեռնությամբ՝ Ազատության հրապարակից, սակայն ընթացքում, երբ տեղափոխվեցին Ֆրանսիայի հրապարակ, շարժման համակարգումը ստանձնեց Իշխան Սաղաթելյանը՝ երիտասարդ, կայտառ, աշխույժ, ով իր բոցաշունչ ելույթներով ամիսուկես եռացնում էր ոչ միայն Ֆրանսիայի հրապարակը, այլեւ առավոտից երեկո գլխավորում էր քայլերթերը՝ մայրաքաղաքի փողոցներում, կոչ անում, ոգեւորում, ոտքի հանում ու արթնացնում «լաո»-ներին:

Պետք է ասենք, որ դա Սաղաթելյանի մոտ լավ ստացվեց, նա հսկայական բեռ վերցրեց ուսերին եւ պատվով տանում էր դա: Բայց պարզվեց՝ Սաղաթելյանին էլ չեն սիրում, թե Իշխանը ոչ թե իշխան է, այլ շերեփուկ է… Բազմոցին նստածները հրապարակի «վարագույրները բացում» էին ու այնտեղ տեսնում նախկին նախագահներին՝ Սերժ Սարգսյանին ու Ռոբերտ Քոչարյանին… ու, «վա՜յ… ամա՜ն… նախկին թալանչիները նորից գալիս են մեզ թալանելու: Ժողովո՛ւրդ, տուն մտե՜ք, փախե՜ք, մինչեւ սրանք հրապարակից դուրս չգան, մենք թախտի տակից դուրս չենք գալու: Ա՛յ,  որ իրենք գնան տուն, մենք մի քանի օրում Նիկոլին կվռնդենք իշխանությունից»:

Երեկ հայտարարվեց, որ Ֆրանսիայի հրապարակից հանվում են վրանները: Իհարկե, սա չի նշանակում, թե դիմադրության շարժումը դադարում է: Բայց հրապարակն ազատ է, չնայած մինչեւ այդ էլ կային ազատ հրապարակներ: Հիմա տեսնենք, թե բազմոցային «քաղաքագետներից» ու «քաղաքական գործիչներից», մարդ-կուսակցություններից, ԼՏՊ-ական ու ՔՊ-ամերձ քարոզչամեքենաների «աշխատակիցներից» քանիսն են դուրս գալիս հրապարակ, ինչ արդյունավետ քայլեր են անում, քանի մարդ են կարողանում հավաքել իրենց՝ «սրբերի» շուրջը, որքան է իրենց ունեցած վստահության ռեսուրսը: Հարթակը բաց է, համեցե՛ք…