Լուսահոգի կուսակցության փափկասունները որտեղի՞ց հասկանային սա, երբ պատերազմի ամբողջ ընթացքում դուրս չեկան տաք փեշերից. Արսեն Բաբայան

Սոս Հակոբյանի կողմից Հանրայինի եթերում Լուսահոգի կուսակցության ոչնչացման ընթացքում շատ հետաքրքիր դրվագ գրանցվեց, որի մասին հարկ համարեցի առանձին խոսել: Այս մասին ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է «Հայրենիք» կուսակցության խորհրդի անդամ Արսեն Բաբայանը:

«Դավիթը տեսնելով, որ անհնար է ակնհայտ ստով հանրությանը մոլորեցնել՝ դիմեց իրենց համար հարազատ մեթոդի՝ բանսարկությանը:

Եթերում Դավիթը միացրեց նիկոլյան ձեռագրով և հատուկ դիտավորությամբ բնօրինակից կեղծված մի ձայնագրություն: Բայց քանի որ ձայնագրության մեջ խոսում էր Արթուր Վանեցյանը, ապա որքան էլ ջանացել էին կեղծել իրականությունը՝ չէին կարողացել և հենց այդ ձայնագրությամբ մեծ օգուտ տվեց Սոսին:

Ինչի մասին է խոսքը:

«Հայրենիք» կուսակցության ղեկավարը հարցազրույցում ասում է, որ պատերազմում առկա պայմաններում, եթե մեր Զինված ուժերի վիճակը լավ չէր, ապա անհրաժեշտ էր ոչ թե կապիտուլացիոն փաստաթուղթ ստորագրել, այլ հետ քաշվել բարձունքներ, համեմատաբար ուժեղ դիրքերում կայունանալ, ամրապնդվել և պաշտպանվել: Այդպիսով լիարժեք պաշտպանված կլիներ ամբողջ ՀՀ տարածքը: Ուժեր հավաքելով կանցնեինք հակահարձակման և 90-ականներում ունեցած մեր մեծ հաջողությունը կկրկնեինք:

Բայց, բնականաբար, սա չէին կարող հասկանալ Լուսահոգի կուսակցության փափկասունները: Որտեղի՞ց հասկանային, երբ պատերազմի ամբողջ ընթացքում դուրս չեկան տաք փեշերից և այդպես էլ որևէ մասնակցություն չունեցան պատերազմական գործողություններին: Իսկ Վանեցյանը խոսում էր անձամբ իր և իր հրամանատարությամբ պատերազմին մասնակցած զորախմբի տղաների աչքերով տեսածի ու զենքը ձեռքներին պաշտպանածի մասին: Պատահական չէր նաև, որ Խաժակյանի կարծիքով թշնամին գտնվում էր փոսի գագաթին: Պատկերացնո՞ւմ եք: Սոսը բացատրում է Դավիթին, որ Ստեփանակերտն ի տարբերություն Լաչինի և Քելբաջարի գտնվում է փոսում, իսկ Խաժակյան Դավիթը պնդում է, թե թշնամին այդ ժամանակ փոսի գագաթին էր: #Փոսի_գագաթ: Համարյա՝ դժբախտ երջանկություն: Այ, որ էժան սերիալներ նայելու փոխարեն գոնե քարտեզ կարդային ու հնդկական մարտական ֆիլմերով պատկերացումներ չկազմեին իրականության մասին, գուցե լինեին ոչ թե իշխանության հատուկ հանձնարարություններով կամակատարը, այլ՝ կարծիք հայտնող դերակատար: Գոնե կհավասարվեին Վահագն Հովակիմյանին, ում մոտ ստացվում է մի քանի անհայտ ուսապարկի մոտ հեղինակություն լինել»: