Ընդդիմությունում «Մկների ժողովն» է՝ ճառ ասող են, զանգ կախող չկա

Իշխանությանն ու ընդդիմությանը համատեղ «հաջողվել է» դեռևս 2020 թվականի սեպտեմբերի 27-ից նոյեմբերի 9-ը մեկ բռունցք դարձած հանրությանը բաժան-բաժան անել այնպես, որ մարդիկ իրար բարևելու փոխարեն հարցնում են՝ «հո նիկոլական չե՞ս»: Կամ հակառակը: 

Կան իշխանությանը կուրորեն հավատացողներ ու նրանց սրբորեն պաշտողներ՝ այն աստիճան, որ ներեցին իշխանությանը խայտառակ պարտությունը, Եռաբլուրի կրկնապատկումը, հայրենի Արցախի կորուստը՝ պարտության ու թշնամուն նվիրելու տեսքով, Հայաստանի արևելյան հատվածն ամբողջությամբ առաջնագիծ դարձնելը, գործող պաշտոնյաների անհեթեթ, բայց ծայրաաստիճան վտանգավոր հայտարարությունները և այլն: Ինչպես ասում են՝ միայն թե «նախկինները հետ չգան»: 

Իսկ նախկիննե՞րը: Կամ որ նույնն է՝ գործող ընդդիմությունը:

Դաշտն իրենով արած խորհրդարանական ընդդիմությունը զբաղված է երկու բանով՝ ճառ ասելով և ժողովրդին վրա մուննաթ գալով՝ իշխանությանն ընտրածներին վիրավորելով, ընդդիմությանն ընտրածներից՝ «նեղանալով»: Էլ չենք ասում, որ հենց ընդդիմությունն է վիժեցրել փողոցի ցասումը՝ Երևանում սառնամանիքի ժամանակ քաղաքով պտտելով ու տուն ուղարկելով: 

Այնպես է ստացվել, որ ընդդիմությանն ընտրած քաղաքացիները կրթական ցենզով ավելի բարձր են, նրանք շատ ավելի լավ են հասկանում, թե ինչ է կատարվում երկրում և դեռ ինչեր են սպասվում ապագայում: Հետևաբար, ամենօրյա ռեժիմով նրանց չարժե բացատրել, թե ինչ է կատարվում: Նրանց հետաքրքրում է՝ երբ է հեռացվելու այն իշխանությունը, որը, ըստ իրենց, շարունակում է սպասարկել թուրքական շահը, սեղմել այն ձեռքը, որը դեռևս 1,5 տարի առաջ աջակցում էր Ադրբեջանին՝ կոտորելու մի ողջ սերունդ: 

Դատապարտող հայտարարություններ, սուր հարցեր՝ Ազգային ժողովում, ֆեյսբուքյան գրառումնե՞ր: Այդքա՞նը:

Ե՞վ...

Նիկոլ Փաշինյանը լսելու է ընդդիմության «հուժկու հայտարարությունները» ու որոշի բարի կամք դրսևորել ու հրաժարակա՞ն տալ կամ, ասենք, նվազագույնը չշարունակի «սիլի-բիլիները» Բաքվի բռնապետի և նրա քաղաքական հոր հետ: Իսկապե՞ս: Լո՞ւրջ եք: 

Ընդդիմությունը լավագույնս հասկանում ու տեսնում է խնդիրները, խոսում դրանց մասին, ինչը հրաշալի է: Իսկ ի՞նչ է անում՝ այդ գալիք, հենց իր մատնանշած արհավիրքները թույլ չտալու համար՝ հայտարարություննե՞ր և կամ «աբիժնիկ» մուննա՞թ ժողովրդի վրա, մոտավորապես թե՝ «դրանց եք ընտրել, գնացեք վայելեք ձեր ընտրությունը»: 

Եվ մինչև Ազգային ժողովում հուժկու լսումներ են տեղի ունենում, սուր հարցեր հնչեցնում Արցախն Ադրեբջանի կազմում քննարկելու պատրաստ իշխանությանը, այդ ընթացքում հասարակության մեջ գնալով մեծանում է հիասթափությունը երկու կողմից էլ և մեծանում է այն կարծիքն ունեցողների թիվը, ովքեր պնդում են, որ ընդդիմությունը եթե գործնականում, ասենք փողոցով, չի վռնդում այս իշխանությանը, ուրեմն գործում է հենց նրա հետ և նրա համաձայնությամբ: 

Այլ խոսքով՝ ինչպես «Մկների ժողովում» էր ասում, բոլորը ճառ ասող են, մի իսկական զանգ կախող չկա... 

Արիանա Հովսեփյան