Ասում էր, մա՛մ լավ կպահես գամ, կարդամ. իր գնած գրքերը մնացել են կարդալու, իսկ բալես տուն չեկավ. հերոս Միշայի մոր հիշողություններից (լուսանկարներ)

Արցախյան երկրորդ` 44-օրյա պատերազմում զոհված զինվոր Միշա Գրիգորյանի մայրը՝ Աննա (Շուշան) Թամազյանը կիսվել է որդու մասին իր հերթական հիշողություններով։ Նա մասնավորապես գրել է.

«Տղաս` Միշաս, բանակ գնալուց առաջ հոկտեմբեր, նոյեմբեր ամիսներին գնաց Երևան աշխատելու, միջավայր փոխելու։ Մտավ աշխատանքի, շատ ուրախ էր, որ աշխատանք ունի, որ գումար ունի, չնայած էլի էր աշխատել, բայց նաև Երևանն էր շատ հավանել։ Մեր այն մտավախությունը, որ գյուղի միամիտ, ոչինչ չտեսած երեխա է, վայ այդ ինչպես պիտի քաղաքում տեղաշարժվի, վայ երեխեն կկորչի, վայ վայ վայ, արի ու տես` շատ արագ մտավ այդ տեմպի մեջ, մեր այդ միամիտ երեխեն, այնքան արագ սովորեց, որ կարելի է ասել էլ տրանսպորտ չէր նստում, ամբողջ օրը ոտքով էր տեղից տեղ գնում։ Ասում էի, այ բալա մեղք ես ավտոբուսով գնա արի, ասում էր ,չէ' մամ, ավտոբուսով շատ բան չեմ կարողանում տեսնեմ։ Ասում էի, բա չես վախենու՞մ, որ կկորչես, վրաս ծիծաղում էր։

Շատ էր հավանում աշխատանքը, աշխատանքի ընկերներին, փոխադարձ իրեն էլ էին շատ սիրում, ամենափոքրն էր, բայց շատ պատասխանատու, լուրջ ու հարգանքով։
Ինձ, եղբորն ու քրոջը, կանչեց մի քանի օր իր հետ անցկացնելու, աշխատավարձ պիտի ստանար, ասաց դու փող չբերես։

Գնացինք։

Մեր գնալու օրը դեռ փող չէր ստացել, ասաց, դե ոչինչ մամ արի գնանք մի քիչ պտտվենք գանք։ Գնացինք, Գոռի համար մի երկու մանր մունր բաներ գնեց, ուրախ էր շատ, որ ինքն էր մեր «հովանավորը», որ ինքը պիտի հոգ տաներ մեզ համար։

Դե էլի ոտքով էինք ու խանութների մոտ` պատերի վրա գրքեր էին վաճառում, Միշաս շատ գրքասեր էր, մոտեցանք մի քանի գիրք գնեցինք, հատը 100 ու 200 դրամով, մեկն էլ նվեր ստացանք։ Հիմա տուն ենք գալիս, ես իմ Միշաս մի ձեռքով եղբորն է գրկել, մի ձեռքին էլ գրքերի տոպրակն է, ինձ չի տալիս, որ չհոգնեմ, վայ մի հպարտ կեցվածք է ընդունել, ու գնում է ոնց է գնում, հետևից չեմ հասնում, այ բալա կամաց գնա, այ տղա ես քո հալը չունեմ, գնում է այնքան է ոգևորված, կարծես եսիմ ես ինչ առևտուր էր արել (ես էլ, թեկուզ ցույց չտալով, բայց այնքան մեծ հպարտություն էի զգում, որ այնքան ճիշտ ՄԱՐԴ է մեծացել)։ Այնքան հպարտ էր իր առևտրից ու իսկապես իր համար մեծ, անչափ կարևոր ու ցանկալի էր այդ ամենը։

Չհասցրեց կարդա իր գնած գրքերը, բանակ գնաց նույն տարվա դեկտեմբերի 25- ին, ասում էր, մա'մ լավ կպահես գամ, կարդամ։

Բանակում էլ էր գրքեր կարդում, «Փոքրիկ իշխանն» էր տպավորվել շաատ։
Պատերազմից առաջ մի փոքրիկ ծանրոց ուղարկեցի, կռվով, չէր թողնում ուղարկեմ, որ նեղություն չկրենք, ասաց դե գոնե են մեծ գիրքն ուղարկի, («Հայոց պատմություն») , կկարդամ։ Ասացի տեղ չկա մի երկու բան եմ ուղարկում, որ գիրքը դնեմ` դրանք բոլորը պիտի հանեմ։

Թե բա, հանի', ավելի լավ ա գիրքը դնես։ Չուղարկեցի, ինձ համար էլ կարևոր էր իմ ձեռքով պատրաստած չրերից ուղարկեմ երեխուս համար:

Հիմա գրքերը մնացել են կարդալու, իսկ բալես տուն չեկավ, որ կարդա:

Դե մայրեր ապրեք, չէ՞ որ ասում են, կյանքը շարունակվում է»:

Մայրը նաև լուսանկարներ է հրապարակել` կից գրելով. «Այդ երջանիկ օրերից մի քանի նկար...»