«ԿԳԲ-շնիկ գյադա», «չընտրված նախագահ». այսպես էր Ալեն Սիմոնյանը որակում Վլադիմիր Պուտինին. ևս մեկ սկանդալ՝ նրա արխիվից (ֆոտո)

ԱԺ նախագահի աթոռը զբաղեցնող անձը «ինքը ինքը» չէ, երբ սկանդալի կենտրոնում չէ: Ամեն պատեհ-անպատեհ առիթով իշխանությունը հենց նրան է նետում ոտնատակ, ասենք, ընդդիմությունից կամ ռուսական սապոգներից ստացված հարվածներին դիմակայելու: Ազնիվ լինենք՝ այլևս չի ստացվում. մարդը երբ վերածվում է գործիքի, առարկայի, դե ասենք՝ քարոզչական, նրան այլևս դժվար է իբրև մարդու վերաբերվելը, առավել ևս՝ իբրև քաղաքական գործչի: 

Բայց ամեն մարդ արժանանում է նրան, ինչը հասել է սեփական կենսագրությամբ, մեր օրերում՝ նաև արխիվով: Ասենք՝ ֆեյսբուքյան:

Բոլորովին վերջերս համացանցը ողողվեց Ալեն Սիմոնյանի և Հայկ Մարությանի համատեղ լուսանկարով, որը հրապարակել էր Ալենը ու ռոմատիկ տեքստով ուղեկցել՝ փշերի միջով աստղերին հասած ընկերության մասին: Նույն Ալենն այսօր խոպանչի է համարում Հայկ Մարությանին, դեռ մի բան էլ նրան Տկզար անվանում՝ իր կարծիքով, իբրև վիրավորանք: 

Այս լուսանկարը, սակայն, ընդամենը ծաղիկ էր Ալենի արխիվից այն գրառման համեմատ, որը NEWSPRESS.am-ը գտավ կայքերից մեկի արխիվում, որը տեղադրում է ֆեյսբուքյան հայտիների գրառումները:  

Եվ այսպես. 2013 թվականին, երբ ՌԴ նախագահը նույն Վլադիմիր Պուտինն էր,  հեղափոխական Սաակաշվիլու գույներից շլացած, թունդ ընդդիմադիր Սիմոնյան Ալենը Ֆեյսբուքում գրում էր՝ 

«Հաճախակի է վերջերս խոսվում նախագահ Սահակաշվիլու մասին: Հիմնականում ուշադրությունս գրավել է ռուսական մամուլի չարախնդությունը՝ կապված Սահակաշվիլու ղեկավարման ժամկետի և ապագա հեռանալու հետ: Զզվանքս գալիս է ռուսներին նայելիս, երբ, մոռանալով իրենց ԿԳԲ-շնիկ գյադա չընտրված նախագահին, ծաղրում են Սահկաշվիլուն: Գուցե Ռուսաստանի պես բազմազգ ու մեծ երկրին պետք է նման մեկը, որ այդ երկիրը չմասնատվի, բայց դա առիթ չէ հարևան երկրի նախագահին ամեն պատեհ-անպատեհ առիթով ստորացնելու: Եվ այդ ռուսական ստոր պրոպագանդան ներմուծվում Է նաև մեր երկիր: Հա նենց չի, որ Սակաշվիլու օրոք Վրաստանում ամեն ինչ այնպես է, ինչպես պետք է լիներ, բայց միանշանակ է, որ նա ընտրված է իր ժողովրդի կողմից: Միանշանակ է, որ ստեղծված է մեխանիզմ, որով վրացին կարողանում է ընտրությունով իր երկրում հարց լուծել: Միանշանակ է, որ Վրաստանի բնակչության թիվն աճում է: Եվ ինձ համար միանշանակ է, որ մի օր Թիֆլիսի կենտրոնում Սահակաշվիլուն արձան են կանգնեցնելու, որպես մեծ նախագահ: Ուրախացնում է մի բան, որ նրա մեջ կարծես թե հոսում է նաև հայկական արյուն»: 

Այսպես. առանց կաշկանդվածության, ո՛չ ավել, ո՛չ պակաս Վլադիմիր Պուտինին Ալենը որակում էր որպես «չընտրված նախագահ», դա էլ բավական չէ, «ԿԳԲ-շնիկ գյադա»: Դեռ մե՜ծ հարց է, թե նրանց երկուսից ո՞վ է ավելի «գյադա»: Բառի բացատրությունը ահա՝ ծառա, սինլքոր, տմարդի, տականք, լակոտ, ժղ․՝ տղա:

Ամեն ինչ շատ ծիծաղելի կլիներ, եթե այսքան ողբերգական չլիներ. Ալեն Սիմոնյանը, նրանց իշխանությունն ու հայ ազգն ընդհանրապես, անկախության տարիներին՝ հատկապես և Պուտինի կառավարման տարիներին՝ մասնավորապես երբեք այսքան ռուսակախյալ չի եղել: Ռուսաստանի «բերանին չի նայել» այնքան հնազանդ ու այնքան երկար, մինչև իր որակած «գյադան» կորոշի, թե պատերազմը երբ ու որտեղ կանգնի, գերիները երբ գան, կամ չգան, Ադրբեջանի հետ սահմանը որտեղ կսկսվի, որտեղ կվերջանա, ռուս խաղաղապահը ժպտա՞, թե մուննաթ գա Արցախ գնացող հայի վրա:

Իսկ գազի գի՞նը, իսկ լո՞ւյսի: Էլի այդ նույն «գյադան» է որոշում մեծ հաշվով: Տխուր է, չէ՞: Չէ՞ որ պողոսներին սեփական ստամոքսն է հուզում, ու միակ բանը, որ Ալենին ընտրած պողոսին փողոց կհանի՝ Ալենի ու Նիկոլի դեմ պայքարելու, հենց ստամոքսն է: Այդ բանալին էլ, փաստորեն, դժբախտաբար, այդ նույն «չընտրված նախագահ», «ԿԳԲ-շնիկ գյադայի» ձեռքում է: Շա՜տ բան է նրա ձեռքում, այնքան շատ, որ Ալենի կուռք Սաակաշվիլիին մի անգամ արդեն պատով գլխին է հագցրել: Այնքա՜ն շատ, որ Ալենի սիրելի Արևմուտքը մեկ դարձած «մի Ռուսաստանի» «հախից չի կարողանում» գալ: Լավ է դա, թե ոչ, քաղաքագետներին թողնենք:

Իսկ ո՞վ է Ալենը:

Ալենին ցանկացած մեկը կարող է փողոցում տեսնելիս ասել՝ «Բարև, բ..-ի տղա», հետո նա էլ գա ու հպարտությամբ այդ մասին ֆեյսբուքում պատմի, Նիկոլին պետք է փրկվել Հրայր Թովմասյանի գրիչի խայտառակ պատմությունից, հոգ չէ, Ալենը կգա ռոմանտիկ պատմություն պատմելու՝ իրեն «հետևից գրելու» մասին ու չի խորշի, պետք է «փշերի միջով աստղերին հասած» ընկերությունը ոտնատակ տալ, ի՞նչ խնդիր, ընկերությունս ո՞րն է, կարևորը ծառայողական մեքենա ունենալն է: Պետք է գերիներից հրաժարվե՞լ, Ալենը կխոսի այդ մասին ու տեսանյութ կտարածվի: Մի օր կխոսեն, կանցնի, ի՞նչ է եղել որ: Պետք է լրագրողների՞ն պատժել, ԱԺ-ից աթոռները կհավաքի, օրեր հետո էլ նույն լրագրողներին ամանորյա քեֆի կհրավիրի: Նա խորապես թքած ունի ամեն ինչի ու բոլորի վրա, կարևորը աթոռն է ու սեփական կյանքը, որը, հասկանում է՝ կկորցնի, եթե այդ նույն աթոռը տակին չլինի, լավագույն դեպքում՝ պիտի ճողոպրի երկրից:

Հայ հասարակությունն էլ թող չզարմանա, թե ինչու է Ռուսաստանն այս աստիճան անբարեհաճ դարձել մեր հանդեպ, այլ պարզապես նայի Հայաստանի քաղաքական վերնախավին՝ հատ-հատ: Նիկոլ Փաշինյան՝ վարչապետ, Ալեն Սիմոնյան՝ ԱԺ նախագահ, Հակոբ Արշակյան, Ռուբեն Ռուբինյան-հակառուս ԱԺ փոխնախագահներ, հակառուս Արտգործնախարար, վարչապետի աշխատակազմի ղեկավար և այլն: 

Չոր հաշվով՝ իսկ ինչո՞ւ պետք է ՌԴ քաղաքական վերնախավը սատարի մի թիմի, որի առաջնային դեմքերից մեկը «գյադա» է անվանում ՌԴ ներկայիս ղեկավարին ու «չընտրված նախագահ»: 

Այո, վատ բան է քաղաքականությունը, և ամեն գյադա-գյուդա չպետք է լինի քաղաքականության մեջ, առավել ևս իշխանության, որովհետև պետությունը վերածում է իր պես գյադա-պետության: 

Ու մի փոքրիկ հարց՝ այսքանից հետո ո՞վ է գյադան...

Արմեն Սյունեցի