«Արցախը հանձնենք, ապահով ու բարեկեցիկ ապրենք»․ Հը՞, անասուննե՛ր, ապրո՞ւմ եք ապահով ու բարեկեցիկ․ քաղաքագետ

Գրեթե ամեն օր հոսանքի անջատումներ են․ դա սովորաբար անցկացնում են «վթար է եղել» ձևակերպման տակ։ Հիմա հարց՝ ինչո՞ւ են վթարները ավելացել, շատ պարզ․ ՀՀ-ում այսօր արտադրվող էլ էներգիայի քանակը չի բավարարում ներքին պահանջարկին, աշխատում են գերլարված, հետևաբար վթարները հաճախակիացել են, ավելին՝ համայնքներ կան, որ դասական հովհարային անջատումների ռեժիմի են անցել։ Այս մասին  ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է քաղաքագետ Ալեն Ղևոնդյանը։ 

«Ինչու առաջ նման վիճակ, կամ գոնե նման ծավալով նման վիճակ չկար․ շատ պարզ․ ՄԵՆՔ ՀՈՍԱՆՔ ԷԻՆՔ ՍՏԱՆՈՒՄ ՄԵՐ ԱՐՑԱԽԻՑ։ Մեր Արցախից, որ դուք հանձնեցիք թուրքին, հետո էլ հունիսին եկաք ասեցիք, թե ի՞նչ է եղել որ, ամենը նորմ է։
Ու էստեղ միանգամից հիշում ենք հետևյալ թեզը․ «Արցախը հանձնենք, ապահով ու բարեկեցիկ ապրենք»։

Հը՞, անասուննե՛ր, ապրո՞ւմ եք ապահով ու բարեկեցիկ։

Ավելին ասեմ՝ հունվարից այդ նույն հոսանքի ու ջրի գներն են ավելանալու, դեղորայքն է մոտ 25-30% թանկացել, առաջին անհրաժեշտության բոլոր ապրանքերն են թանկացել ու դեռ թանկանալու։

Հիմա հիմնական հարցադրումը՝ ինչու ես ու իմ նման լիքը մտածող ու ադեկվատ, աշխատանքով ապրող մարդիկ, ով երբեք պետության դեմ որևէ քայլ չի արել, այլ տարիներ շարունակ վիզ է դրել իր մասով (ի համեմատություն զինվոր/սպայի իհարկե ավելի քիչ), որ մեր երկիրը ու հասարակությունը որակապես բարելավվեն, հարկեր ենք մուծել, գիտակից ենք եղել, անգամ ամենից բարդ պայմաններում․․․ ինչու մենք բոլորս պետք է ձեր նման անասունների պատճառով այսօր էս վիճակում հայտնվենք։

Արցախը հանձնենք, որ լավ ապրենք․․․ ես ձեր անասուն տեսակը․․․

Մենք ավելի վատ պայմաններում էլ ենք ապրել 90-ականներին, բայց չենք տրտնջացել, հաստատակամ էինք մեր որոշումներում, որ լավ պետություն պիտի ունենանք, ուստի աշխատել ենք, որ երկիր ունենանք, որ երկիրն ավելի լավ լինի, եղած ռեսուրսի ներքո անվտանգություն ու դիմացկուն դառնա․․․ ու մի քանի անլվա փսլնքոտ, փողով հոդված գրող ոչնչություն բերվեցին, որ երկիը վարի տան․․․

Մի բան էլ․ անասունը՝ անկախ ինչ տեսակի է ու ինչ գույնի, երբեք չի ցանկանում քաղաքացի դառնալ, նա միայն իրեն նոր տեր է փորձում փնտրել-գտնել, որը նրան առավել կոմֆորտ բառերով կուղեկցի դեպի արոտավայր, իսկ հետո նաև սպանդանոց։

ծափ տվեք արա․․․․»։