Ռուս փորձագետը չբացառեց Գորիս-Կապան ճանապարհի օրինակով Լաչինում սահմանային և մաքսային հսկողություն սահմանելը

Ղարաբաղում պատերազմի ավարտից հետո մեկ տարում իրավիճակը կտրուկ փոխվել է եւ շարունակում է փոխվել։ Այս մասին նոյեմբերի 11-ին NEWS.am-ի թղթակցի հետ զրույցում ասաց ռուս քաղաքագետ Անդրեյ Արեշեւը։

«Հիմնականում սա կապված է Հայաստանի արտաքին քաղաքական սուբյեկտայնության կորստի հետ՝ որպես նրա պարտության հետեւանք։ Երկրորդ գործոնը տարածաշրջանում Թուրքիայի ազդեցության կտրուկ աճն է։ Երրորդ գործոնը Ղարաբաղում ռուսական խաղաղապահ զորախումբն է, որը միջնաժամկետ հեռանկարում պահպանում է նոր ստատուս-քվոն։ Ինչ վերաբերում է երկարաժամկետ հեռանկարին, ապա հայտնի չէ, թե ինչ կլինի Ղարաբաղում, եւ ինչ պայմանավորվածություններ ձեռք կբերեն Մոսկվան եւ Բաքուն՝ հաշվի առնելով Հայաստանի ղեկավարության հեռավորությունը Ղարաբաղի ճակատագրից»,- նշեց նա։

Հայաստանի ղեկավարության բոլոր հնարավոր զիջումները, որոնցից է Գորիս-Կապան մայրուղու վրա ադրբեջանական սահմանային եւ մաքսային անցակետի տեղակայումը, նրա խոսքով, հրահրում են Հայաստանում ստեղծված իրավիճակից օգտվելով շատ ավելին ստանալու հակառակ կողմի մտադրությունները։

«Սա կարող է հանգեցնել տարբեր միջադեպերի, որոնք ռուսական կողմը կփորձի թույլ չտալ։ Սակայն, կա ըմբռնում, որ տարածաշրջանում գործում են տարբեր խաղացողներ։ Ոմանք նմանություն են տեսնում Հայաստանի եւ Սիրիայի միջեւ։ Սա ստեղծում է պոտենցիալ պայթյունավտանգ իրավիճակ։ Լարվածության մյուս օջախը Լեռնային Ղարաբաղում ռուս խաղաղապահների կողմից հսկվող հատվածն է, որի շրջագծով հնարավոր են նաեւ տարատեսակ միջադեպեր, այդ թվում ողբերգական՝ խաղաղ բնակիչների սպանություններով, ինչպես եղավ նոյեմբերի 8-ին Շուշիի մոտ։ Նման միջադեպերը եւ դրանց մասին հակառուսական տեղեկատվության հրամցնումը դժվար թե դրական հետեւանքների հանգեցնեն»,- ընդգծեց Անդրեյ Արեշեւը։

Հայաստանի գործող իշխանությունը, ըստ քաղաքագետի, հստակ դիրքորոշում չի հնչեցնում, այսպես կոչված, «Զանգեզուրի միջանցքի» վերաբերյալ՝ նրանք համաձայնությամբ են պատասխանում ուղիղ հակառակ առաջարկներին։

«Այնպես որ, Հարավային Կովկասում հաղորդակցություններով ստիպված է Ռուսաստանը զբաղվել: Կարծում եմ, որ «Զանգեզուրի միջանցքի» թեման ինչ-որ չափով չափազանցված եւ ուռճացված է, առաջին հերթին, Բաքվի եւ Անկարայի ջանքերով, որոնց համար այդ միջանցքը շահավետ է։

Մանրամասները՝ սկզբնաղբյուրում: