Կարմիր  գծից այն կողմ, կամ  ինչ են արձանագրում տեսախցիկները

2015 թ-ի դեկտեմբերի 21-ից գործարկվելու է Մ-5 Երևան –Արմավիր-Թուրքիայի սահման միջպետական նշանակության  ավտոճանապարհի Արաքս համայնքի վարչական տարածքով անցնող հատվածում տեղադրված արագաչափ սարքը, որտեղ երթևեկության  թույլատրելի արագությունը 60կմ /ժ է , տեղեկացնում է ճանապարհային ոստիկանությունը:

Իրականում գրեթե ամեն ամիս հանրապետության այս կամ այն մայրուղու ու փողոցի վրա նոր արագաչափեր են  տեղադրվում, որի տուգանքների չափը որևէ տրամաբանության չի ենթարկվում, առավել ևս որևէ կապ չունի մեր երկրում սահմանված  նվազագույն աշխատավարձի հետ: Օրինակ, Եվրոպայում գործում է  հետևյալ սկզբունքը. երթևեկություն խախտող վարորդը տուգանվում է զանցանքի համար և ոչ թե  զրկվում գոյատևման միջոցից, ինչպես դա արվում է Հայաստանում: Ավելի քաղաքակիրթ երկրներում  երթևեկության   խախտումների համար վճարվող միջոցների  մեծ մասը  ուղղորդվում է պետական կամ համայնքային բյուջե, այլ ոչ թե մեկ անձի գրպան, ինչպես դա արվում է Հայաստանում: Այնպես չէ,  որ արագաչափերի տեղադրմամբ  ճանապարհատրանսպորտային պատահարների ու վրաերթերի թիվը պակասում է:  Ճանապարհատրանսպորտային պատահարների թիվը նվազեցնելու համար նախ պետք է հրաժարվել մարդկանց գրպանը մտնելու մտադրությունից ու  լծվել ճանապարհային երթևեկության կառավարումն ու մշակույթը  փոխելու քաղաքականության մշակմանն ու իրականացմանը: Վովա Գասպարյանի կողմից պարբերաբար հրավիրվող  խորհրդակցություններով ու ձեռքը սեղանին խփելով հարցը չի լուծվի, պետք է  Երևանից դուրս, միջպետական ու համայնքային նշանակության   ճանապարհների անվտանգության  ու բարելավման խնդիր լուծվի` հատկապես ճանապարհների լուսավորման, տեսանելիության  ու բարեկարգման առումով: Այլապես ստացվում է, որ մենք անընդհատ հսկողության տակ ենք և մի ավելորդ անզգուշության համար պետք է հարստացնենք  ոչ թե պետությանը այլ անհատին:

Ու  կարևոր չէ, այդ անհատը Սաշիկ  Սարգսյանն է, թե մեկ այլ  ուրիշը: Որևէ երկրում  ոչ մի խոշոր բիզնեսմեն  վարորդների հաշվին այս կարգի եկամուտների չի տիրապետում, ինչպես Հայաստանում: Սա էլ դեռ քիչ էր, ամիսներ շարունակ մարդիկ չծանուցված  խախտումների պատճառով հայտնվել էին  ԴԱՀԿ-ի Ճիրաններում: Բոլորովին վերջերս ԱԺ-ում պատգամավոր  Տիգրան Ուրիխանյանը բարձրացրեց  կարմիր գծերի հարցը, նշելով, որ Երևան քաղաքում  հանրային ու պետական սեփականություն հանդիսացող հատվածները իշխանությունների ընծայով տրվել են «Փարքինգ Սիթի»  ընկերությանը, որը 70 տոկոս շահույթ է ապահովում: Կառավարության աշխատակազմի ղեկավար -նախարար Դավիթ Հարությունյանը  նշեց, որ  էական չի` գործը կատարում է մասնավոր, թե պետական  կազմակերպություն: Իրականում էական է այնքանով, որ  պետական կազմակերպության դեպքում շահույթը կգնա պետական գանձարան և  ոչ թե մեկ կամ երկու կապիտալիստի գրպանի պարունակությունը կավելանա: Սա ուղղորդված թալան է,  և դժվար թե  Դավիթ Հարությունյանի  նման   խելացի պաշտոնյան  դա չի գիտակցում: Գուցե  ասածի հիմնավորումն այն էր, որ պետական գանձարանն էլ հուսալի ձեռքերում չէ այն  կթալանվի  ինչպես թալանվում է   ամեն հարմար պահի: Իսկ ավելի կարճ Դավիթ Հարությունյանն  իր այդ պատասխանով պարզապես ասաց. սա Հայստան է և վերջ…