«Ռուբենիս 12 հոգանոց ջոկատը հրաժարվել է թողնել Հադրութի դիրքերը»․ հայրը որդու մասունքները գտել է նրա զոհվելուց շուրջ 3 ամիս անց

«Մեկ եղբայր, երկու քույր ունեմ, բայց միայն ես որդի ունեի, Ռուբենս մեր ցեղի միակ տղան էր․․․»,- 168.am-ի հետ զրույցում ասաց Արցախյան վերջին պատերազմում զոհված Ռուբեն Հայրապետյանի հայրը՝ Վաչագան Հայրապետյանը։

Ռուբենը ծնվել էր 1996 թվականի հունիսի 5-ին՝ Կոտայքի մարզի Բյուրեղավան համայնքում։ Հոր բնորոշմամբ՝ որդին դեռ մանկուց շատ նպատակասլաց էր, 12 տարեկանում հասցրել էր կարատեի գոտի նվաճել, զուգահեռ զբաղվում էր լողով և ուներ որոշակի հաջողություններ: Դպրոցում էլ լավ էր սովորում, ավարտելուց հետո ընդունվել էր Ճարտարապետության և շինարարության Հայաստանի ազգային համալսարան, գերազանցությամբ ավարտելուց հետո մեկնել էր Զինված ուժերում ծառայության։

2020 թվականի սեպտեմբերի 27-ի առավոտյան, երբ լսել է պատերազմ սկսվելու մասին լուրը, Ռուբենն առանց ծնողներին մի խոսք ասելու՝ շտապել էր զինկոմիսարիատ և կամավորագրվել: Բայց ծնողներին ասել էր միայն օրեր անց, երբ կամավորական ջոկատն արդեն համալրվել էր և պետք է մեկնեին առաջնագիծ։ 

«Մի օր եկավ, բա՝ ինձ կանչել են, ես գնում եմ․ իրեն իր մասնագիտությամբ՝ որպես հետախույզ, չեն տարել, այնքան, որ գնար․․․ Հոկտեմբերի 8-ին Աբովյանում ջոկատ ձևավորվեց, 2-3 օր Արմավիրում են եղել, նախապատրաստական վարժանքներ են անցել, հոկտեմբերի 12-ին տեղափոխեցին Հադրութ՝ Թութակի սար, պետք է դիրքերը պահեին, որ թշնամին չշարժվեր Շուշի․․․ Սարերի վրա էին դիրքավորվել, մոտ 260 մարդ, բայց 1 օր հետո ինչ-ինչ պատճառներով մի մասը փախել են, նահանջ է եղել, թե ինչ է եղել, չգիտեմ, բայց 12 հոգով, այդ թվում՝ Ռուբենս, հրաժարվում են իջնել, մնում են դիրքերում։ Իրենցից կես կիլոմետր այն կողմ Սև հովազի ջոկատն է եղել, միացել են նրանց, բայց որ Հովազին խփում են, նրա ջոկատի տղաներն էլ են ստանում նահանջի հրաման, բայց տղայիս հետ գնացած 12 հոգանոց ջոկատը կրկին հրաժարվում են իջնել։ Այդ հատվածում Արցախի ոստիկանական ջոկատներ էլ են եղել դիրքավորված, մտել են այդ խմբերի մեջ, բայց 1 օր հետո ոստիկանական ջոկատն էլ է դիրքերը թողել»,- պատմեց զոհվածի հայրը։

Նա հիշեց որդու հետ վերջին հեռախոսազրույցը՝ հոկտեմբերի 15-ին: Ռուբենը, ինչպես միշտ, վստահեցրել էր, թե իրենց մոտ ամեն ինչ կարգին է․ 

«Այդ օրը տրամադրությունն էլի շատ լավ էր, շատ լավ տրամադրված, այնպես էր խոսում՝ կարծես կռվի դաշտում չլիներ, ոչ կռիվ կար, ոչ մի բան․․․ Այդ առավոտյան են ոստիկանության խմբերը թողել դիրքերը, բայց տղայիս 12 հոգանոց ջոկատն էլի մնացել են դիրքերում, չեն իջել։ Ստեփանակերտում, որ ոստիկանների հետ խոսում էի, ասում էին՝ էդ հայրենասեր ջոկատը, որ ոչ մի անգամ չուզեց իջնել դիրքերից․․․»։

Դրանից հետո Ռուբենի հետ կապ հաստատել այլևս չի հաջողվել: Վաչագանը սկսել է ամեն տեղ փնտրել որդուն, և այդպես՝ շուրջ 3 ամիս, մինչև որ զանգահարել և հայտնել են, որ որոնողական աշխատանքների արդյունքում գտել են որդու մարմինը․

«Հունվարի 2-ին խաբարն եկավ, բա՝ գտել ենք, դե մարմինը չկար, ոսկորներն էր ու իր հագուստը։ Որ այստեղից գնաց, իր զինվորական շորերով գնաց, բանակից որ 1 տարի առաջ զորացրվել էր, համազգեստը պահել էր, հենց դրանով էլ գնաց.․․ Գրպանում իր զինվորական գրքույկն էր, նաև հագի ժիլետով ճանաչեցինք․․․