Ինչո՞ւ պատերազմից մի ամիս առաջ Աննա Հակոբյանը իր արշավը սկսեց հենց Դադիվանքից ու ինչո՞ւ պատերազմը ավարտվեց Դադիվանքի պարսպի մոտ (լուսանկարներ)

«Էս ազգը մեռնում ու վերանումա իր էգոիզմից: Այսինքն՝ ես, ես, ես, իմը, իմը, իմը, մերը մերը, մերը: Իսկ ով համակարծիք չէ՝ չոքերը ծեծելով սկսում են անիծել այդ մարդուն, սարքել հայրենիքի դավաճան, չնայած էն դեպքում, երբ արդեն չգիտես որտեղից է սկսվում ու վերջանում այս թշվառ երկրի սահմանները։

Լեդի Գագայի ուշքը չէր գնում այս էգոիստ ազգի համար կլիպ նկարեր ու զգուշացներ, որ կատորվելու է ու կիսատվի, բայց ծափ ծիծաղով կոտորվեց ու կիսատվեց։

Ինչո՞ւ պատերազմից մի ամիս առաջ Աննա Հակոբյանը իր արշավը սկսեց հենց Դադիվանքից ու ինչո՞ւ պատերազմը ավարտվեց Դադիվանքի պարսպի մոտ, եկեղեցու զանգերը հանվեցին, հետո դրվեցին, որտեղ հիմա թուրք քրիստոնյաներն են աղոթք անում։

Մենք գիտենք ներսի թուրքերն ովքեր են, բայց ոչ մի բան չենք անում, թե ինչու, մարդ չգիտի, դե երևի հարմարվել ենք հազարամյա պատմության ողբի ու լացի հետ, դրա համար էլ բան չենք անում։

Էլ ինչպե՞ս է լինում ներքին թուրքը, երբ քեզ համոզում են, որ հայկական հողդ ադրբեջանական է ու պետք է թուրքի հետ սեղան նստել: Բա ո՞ւր մնաց էս ազգի թասիբը, երբ էդ կենաց ասողի գլխին չի ջարդվում հայկական գինու շիշը, փոխարենը «մարդիկ» էդ գինին վայելում են ու փլուշ դարձաձ լայվերով քննադատում են ժողովրդի մի մասին, ովքեր դեմ են հող տալուն, թուրքի հետ առևտուր անելուն ու թուրքի հետ խաղաղություն անելուն։

Ազգի գլխին սև ու սուգ բերողները փորձում են գունավորել մարդկանց վիշտն իրենց գունագեղ տոնակատարությամբ, ու եթե սա էլ հանդուրժի ազգը, ապա հանգիստ կարող ենք ասել, որ ներսի թուրքերն ու դարավոր թշնամի թուրքը հաղթեց վերջնականապես, իսկ մենք նրանց անունները իմանալով ոչ մի բան չարեցինք՝ հարմարվել ենք, հարմարվում ենք ու դեռ կհարմարվենք, ինչքան էլ զիջենք ու պակասենք, քանի որ չկա միասնական գաղափար, կան կուռքեր ու ժողովուրդներ»:

Հայկ Զոհրաբյանի ֆեյսբուքյան էջից