Թաղման բյուրոն, մանիկյուրը ու բնակչության «հատուկ սպասարկումը»

Երևանում, քաղաքապետարանի ենթակայությամբ մի ծառայություն է գործում`կոչվում է «Բնակչության հատուկ սպասարկում»։

Հատուկ սպասարկում ասվածը, ժողովրդի լեզվով ասած, թաղման բյուրոն է, ուր մարդիկ գալիս են շատ տխուր առիթների դեպքում։ Թե ինչու է այս հաստատությունը ստացել այդքան վերամբարձ «հատուկ սպասարկում» անվանումը, այնքան էլ պարզ չէ, քանի որ այստեղ սպասարկումը քարեդարյա մակարդակի վրա է։

Նախ՝ Էրեբունի համայնքում տեղակայված մոխրագույն սառը շենքին հասնելու համար առնվազն գեղասահորդի հմտություններ պետք է ունենալ, քանի որ տվյալ համայնքի համապատասխան կառույցը ջանք չի գործադրել մաքրելու մայթի սառցակալած հաստ շերտը։ Եթե չես ուզում կյանքդ վտանգել սառույցի զոհ դառնալով՝ ստիպված ես դուրս գալ փողոց ու վստահելով վարորդների զգուշությանը քայլել փողոցի երթևեկելի մասով։

Բայց բաղձալի նշանակետին հասնելուց հետո էլ զգուշությունը թուլացնելը կարող է անցանկալի հետևանքների հանգեցնել՝ ընդհուպ մինչև կյանքին ու առողջությանը սպառնացող վտանգով ավարտվել, քանի որ ցանկապատված տարածքի ետևում ևս ասֆալտի շերտը ծածկված է սառույցի ավելի հաստ շերտով։

Ինչևէ։ Եթե, այնուամենայնիվ, հաջողվում է բարեհաջող տեղ հասնել, պետք է լարել բոլոր զգայարանները հասկանալու համար, թե ուր պետք է գնալ։ Տարաբնույթ սգո պարագաների վաճառքի ու սպասարկման գների մասին հայտարարություններից բացի, այլ ցուցանակ չես գտնի։ Ինքնաբերաբար իջնում ես դեպի մոտակա դուռը, որտեղ «իլյիչի» ամենաթույլ լամպի լուսարձակման ներքո դագաղների տեսականի է, թաղման համար անհրաժեշտ բոլոր թաշախուստով, բայց շատ բարեհամբույր աշխատակիցներով, որ ցուցանակի դերը ստանձնած բացատրում են, թե ո՞ւր գնալ և ինչպես տեղ հասնել։

Ոլորապտույտ աստիճանավանդակով վերև բարձրանալով վերջապես հայտնվում ես լուսավոր ու երկար մի միջանցքում, որի ծայրին ևս դագաղների մեծ տեսականի է. ամեն գույնի, չափսի ու ձևի, իսկ սենյակի մի անկյունում տեղադրված սեղանի մոտ գեղեցկադեմ երիտասարդ աղջիկը ինտերյերին ոչ համահունչ դեմքի անտարբեր արտահատությամբ զբաղված է մատների մանիկյուրը թարմացնելու գործով։ Միջանցքում անթրաշ տղամարդկանց մեծ բազմություն է, որ եկել են հարազատի մահը գրանցելու համար։ Խմբված են N1 ցուցանակով դռան մոտ։
Տեղին ու իրավիճակին դեռ չհարմարված, չե՞ս էլ պատկերացնում, որ մի տեղեկանք վերցնելու համար պետք է հերթ կանգնես տղամարդկանց անծայրածիր շղթայի վերջնամասում, որովհետև բոլոր հարցերի պատասխանը տրվում է միմիայն այն միակ աշխատող դռան ետևում։

Վերջապես, մի քանի ժամյա սպասումներից հետո, երբ հայտվում ես բաղձալի սենյակում՝ շրջապտույտը կրկնվում է։ Պարզվում է, այդքան ժամանակ սպասել ես, որպեսզի տրմադրվի բանկային հաշվեհամար, որտեղ մուծում անելուց հետո միայն, կարող են գործիդ ընթացք տալ։ Քանի որ տվյալ վայրում գումարը մուծելու հնարավորություն չկա, նույն սառցակալած ճամփով մի քանի կանգառ պետք է հետ դոփել, գտնել որևէ բանկ, նորից երկար հերթ կանգնել, վճարել, և եթե ստացվի՝ բարեհաջող վերադառնալ ու ստանալ հաջորդ ծանր հարվածը. տեղեկանքը կտրամադրվի 10 օր հետո միայն։ Որոշումը բեկանման ենթակա չի, ոչ մի պատճառաբանություն, մեղմացուցիչ որևէ հանգամանք այստեղ չի անցնում։
Այս ամենն, իհարկե, ուղեկցվում է ձայնի չափից ավելի մեղմ արտահայտությամբ ու քաղաքավարի ժպիտով, ինչն էլ, ամենայն հավանականությամբ հրամցվում է «հատուկ սպասարկման» տրամաբանության ներքո։