Այս անգամ էլ ոտքի է կանգնել Նորատուսը. մինչև ե՞րբ

Փաստ է, որ Հայաստանում արդարադատության համակարգում լուրջ բացթողումներ ու թերացումներ կան, ինչը չի հերքում նաև երկրի բարձրագույն ղեկավարը։ Բայց թե ինչո՞ւ համակարգը կարգավորելու ուղղությամբ որոշիչ քայլեր չեն ձեռնարկվում, անհասկանալի է։
Արդարադատության դեմ հերթական բողոքի ակցիան այս անգամ Գեղարքունիքի մարզի Նորատուս համայնքի բնակչության կողմից էր։ Անպատասխան մնալով համապատասխան իրավասու մարմինների կողմից՝ մարդիկ իրենց ձայնը լսելի դարձնելու համար դիմել էին ծայրահեղ քայլի` փակել էին Երևան-Վարդենիս ավտոճանապարհը։

Բողոքի հիմնական մեխն ուղղված էր Գեղարքունիքի մարզի դատախազության և դատախազ Արսեն Արսենյանի դեմ, ով, ըստ համայնքի բնակիչների՝ չարաշահում է պաշտոնեական դիրքը, մարդկանց անհիմն կալանավորում է։ Մարդիկ մի քանի անգամ դիմել են դատախազություն, սակայն պատասխան չստանալով որոշել են իրենց ձայնը լսելի դարձնելու և արդարության հասնելու համար հրապարակավ բողոքել։

Գյուղացիների դժգոհությունը վերաբերում է Նորատուս գյուղի բնակիչ Կարեն Օհանյանի վերաբերյալ քրեական գործին։ Համագյուղացիների կարծիքով նրա նկատմամբ շատ խիստ պատիժ է կիրառվել։

Ի՞նչ է տեղի ունեցել։

2015թ.-ի նոյեմբերի 10-ին ոստիկանության Մարտունու բաժին ներկայացված դիմումների հիման վրա հարուցվել է քրեական գործ՝ Գեղարքունիքի մարզի Նորատուս գյուղի բնակիչ Կարեն Արմենի Օհանյանի կողմից խուլիգանություն կատարելու փաստի առթիվ։ Կարեն Արմենի Օհանյանը ձերբակալվել է: 2015 թվականի նոյեմբերի 13-ին Կարեն Օհանյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով. «խուլիգանություն», որը նախատեսում է 4-8 տարվա ազատազրկում։

Հենց այս հոդվածի կիրառումն էլ առաջացրել է համագյուղացիների վրդովմունքը։ Նրանց կարծիքով, նման ծանր պատիժ սովորաբար կիրառվում է այն դեպքերում, երբ անձին հասցվում է ծանր մարմնական վնասվածք, իսկ այս դեպքում՝ պահանջում են, որպեսզի կիրառվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասը, որն առավել մեղմ պատիժ է սահմանում։

Հայաստանն, իր բնակչության թվի համեմատ, այն պետությունների շարքում է, որտեղ բանտերը գերծանրաբեռնված են։ Ի տարբերություն շատ այլ երկրների, որտեղ ոչ դիտավորյալ կատարված հանցագործությունների համար միայն տուգանվում են, Հայաստանում, շատ դեպքերում, ամենաչնչին զանցանքի համար անգամ խափանման միջոց է ընտրվում կալանքը։ Հոգեբաններն այն տեսակետին են, որ բանտային այն պայմաններում, որտեղ պատիժ են կրում կալանավորները, մարդիկ ոչ միայն չեն վերադաստիարակվում կամ վերափոխվում, այլ ընդհակառակը, կորցնում են մարդկային դեմքը։ Եթե նկատի ունենանք նաև այն, որ պատիժը կրելուց հետո, որպես կանոն, նրանք չեն կարողանում ինտեգրվել հասարակության մեջ, ստացվում է, որ թեթև հանցանք կատարած անձինք մի քանի տարի ազատազրկումից հետո դատապարտվում են ամբողջ կյանքով։

Երկրի Նախագահը, քաղաքացու հետ հայտնի զրույցում, դատական համակարգի բարեփոխումները կապեց Սահմանադրական փոփոխությունների հետ։

Սահմանադրությունը փոփոխվեց, բայց արդյոք կառողջանա համակարգը։ Ե՞րբ…