Ժողովուրդը ներեց Նիկոլ Փաշինյանին և՛ պարտությունը, և՛ նվաստացումը. Коммерсантъ

Հայաստանի խորհրդանական ընտրությունների գլխավոր արդյունքը՝ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը պահպանեց իշխանությունը: 

Коммерсантъ-ի վերլուծաբան Մաքսիմ Յուսին խորհել է այն մասին, թե դա ինչպիսի հետևանք կունենա երկրի, տարածաշրջանի և հայ-ռուսական հարաբերությունների համար: 

Նրա հոդվածն ամբողջությամբ՝ ստորև.

«Հայաստանում ընտրությունների արդյունքները, որոնք ավարտվեցին Նիկոլ Փաշինյանի և նրա «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության անվերապահ հաղթանակով Մոսկվայում շատերին անակնկալի բերեցին, քանի որ այդ մարդիկ առաջնորդվում էին կեղծ վարկանիշներով և կեղծ հարցումներով, որոնք հաջողություն էին կանխատեսում նախկին նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի թիմակիցներին: Այժմ պարզ է, թե ինչպիսին էր այդ հարցումների իրական նպատակը: Փաստորեն դա նախընտրական քարոզարշավի մի մաս էր, և սոցիոլոգների անվան տակ աշխատել են PR մասնագետները՝ անճանաչելիորեն փոխելով իրական պատկերը:

Կարծես թե ընդհանուր առմամբ, Հայաստանում իրավիճակի վերաբերյալ մեր շատ հայրենակիցների տեսակետը նույնպես խիստ աղավաղված է: Ինչպիսի՞ն էր պատկերը արտաքին դիտորդի համար, որը ներգրավված չէր ներհայկական հարցերում: Փաշինյանը պարտված քաղաքական գործիչ է, խորհրդանիշն ու մեղավորը հայոց պատմության ընթացքում հայերի կողմից երբևէ կրած ամենանվաստացուցիչ ու ցնցող պարտություններից մեկի: Կատարվածը ցնցող է հատկապես հաղթարշավի, ազգային ոգու վերելքի ֆոնին, որը նկատվում էր 1990-ականներին, երբ Հայաստանը հաղթեց Ադրբեջանին

Իսկ հիմա այդպիսի ջախջախում, բառացիորեն բոլոր կետերով, առանց հնարավորության: Տրամաբանությունը հուշում է, որ դրա համար պատասխան պետք է տա առաջնորդը, որը պատերազմի նախօրեին վարում էր անպատասխանատու և անխոհեմ քաղաքականություն՝ միաժամանակ հրահրելով Բաքվին և մարտահրավեր նետելով Մոսկվային՝ միակ պոտենցյալ դաշնակցին, որն ընդունակ է կանխել հակամարտությունը կամ կանգնեցնել այն սկզբնական փուլում: Փաշինյանն ամեն ինչ արեց, որ Կրեմլի մոտ նման ցանկություն չառաջանա, և ահա ցավոտ արդյունքը: 

Բայց պարադոքսն այն է, որ, ինչպես պարզվեց, իրավիճակը Հայաստանի ներսում ընդգծվում է հետևյալ կերպ.

«Քոչարյանն ու այսպես կոչված ղարաբաղյան կլանի այլ ներկայացուցիչներ, որոնք երկիրը ղեկավարում էին Փաշինյանից առաջ, նույնիսկ ավելի մերժված են, քան նա»:

Այս մարդկանց մեղադրում են կոռուպցիայի, բռնապետական բարքերի մեջ, որոնցից հասարակությունը հոգնել է: Հայկական ընդդիմության խնդիրն այն է, որ Փաշինյանի դեմ պայքարելով, այն չկարողացավ գտնել նոր դեմքեր: Նրանք, ովքեր ընտրությունների ժամանակ ընդդիմության խորհրդանիշներն էին, հասարակությանը պետք չեն նրանք: Նրանց համար Փաշինյանը չարյաց փոքրագույնն է:  Հայերը պատրաստ են ներել նրան և պարտությունը և նվաստացումը: Եվ դա ժողովրդի որոշումն է, ինչքան էլ որ այն կողքից անտրամաբանական, անհեթեթ ու մազոխիստական թվա: 

Երկրի հարևանները՝ ինչպես գործընկերները, այնպես էլ թշնամիները, ստիպված են լինելու հաշվի նստել այս ընտրության հետ: Իսկ հայ ժողովրդին կարելի է մեկ բան խորհուրդ տալ՝ որքան հնարավոր է շուտ ազատվել պատրանքներից: Նվաստացումները, զիջումները, փոխզիջումները չեն վերջանա: Հնարավոր է, որ դրանք նոր միայն սկսում են. սա է այն բոլոր պետությունների և ժողովուրդների ճակատագիրը, որոնք պարտվել են պատերազմում: Ո՛չ բացառություններ, ո՛չ հրաշքներ չեն պատահում: 

Վաղ, թե ուշ, ստիպված կլինեն զիջումների գնալ Բաքվի հետ և՛ սահմանային հարցերում, և՛ տրանսպորտային միջանցքի հարցում, որը պետք է անցնի Հայաստանով` Նախիջևանը կապելով Ադրբեջանի մնացած  մասի հետ: Դրանք հենց այն զիջումներն են, որոնց Փաշինյանը համաձայնեց ռազմական գործողությունների դադարեցման մասին պայմանագիր կնքելիս: Տհաճ է, զզվելի, նվաստացուցիչ, բայց այդ կետերը պետք է իրականացնել:

Եվ սրա համար, թերևս առանց գիտակցելու, քվեարկեցին այն մարդիկ, որոնք Փաշինյանին հաղթանակ պարգևեցին ընտրություններում»: