Ալեն Սիմոնյանը ոտքի վրա ստում է

Այդ ձայնագրություն ա, ինչ ա, եղել ա պատերազմի օրերը, և մենք դրա հետ կապված նույնիսկ քննարկում չենք ունեցել: Այս մասին այսօր լրագրողների հետ զրույցում ձայնի վստահ տոնայնությամբ ու դեմքի ամբարտավան արտահայտությամբ ստել է ԱԺ փոխխոսնակ Ալեն Սիմոնյանը: 

Թե ինչու է ստում՝ ավելի ուշ: Այժմ անդրադառնանք նրա մյուս մեկնաբանությանը, որտեղ Ալենը, իր սիրած բառով ասած, «ահավոր» անկեղծ է:

Լրագրողների հարցին, թե թիմում շա՞տ են այդ տեսակետն ունեցողները, և ինքը գիտե՞ր, որ Գասպարյանն այդ տեսակետն ունի Փաշինյանի մասին, Ալենը նախ ստում է, թե այդ ձայնագրությունը եղել է «պատերազմի օրերը», այնուհետև անկեղծանում. 

«Անկեղծ ասած՝ ահավոր մեկ ա, թե էդ ձայնագրություն հրապարակողը, թե ընդհանրապես էդ թեման, ահավոր մեկ ա»:

Ահա այստեղ է, որ Սիմոնյանը ցույց է տալիս փաշինյանական թիմի իսկական երեսը. իրենց համար «ահավոր մեկ ա» թե իրենց թիմակիցն ինչ կարծիք ունի Փաշինյանի մասին, ինչ հոգեվիճակում է իրենց առաջին դեմքը և ինչ հոգեկան վիճակի է հասցրել մյուսներին: «Ահավոր մեկ ա», որ մի ամբողջ քաղաքի քաղաքապետ կարծում է, որ «հանուն պետության ինքը պետք է գնա», որ «իրան տարել ա արդեն», որ «իրա հոգեկանը չի դիմանում» և այլն: 

Երիցս ճիշտ է Սիմոնյանը. այդ թիմում մեկն է մարդը, որը, ըստ իրեն, պետք է որոշում կայացնի, մնացածը հոտի դեր են կատարում և պարտավոր են անել այնպես, ինչպես հովիվը կորոշի: Գնալ այն քայլերթին ու հանրահավաքին, ուր հովիվը կքշի: 

Սիմոնյանն ասում է, որ Դիանա Գասպարյանը երեկ քայլերթ էր անում իրենց հետ: Առնվազն տարօրինակ է, երբ սկզբունքային մարդը մի օր մի բան ասի, հաջորդ օրը՝ լրիվ այլ բան անի: Եվ եթե Գասպարյանն այսօր՝ ձայնագրությունից օրեր, անց փոխում է իր տեսակետը, ապա, ըստ ամենայնի, նրա առաջ «ինչ-որ բաներ» են դրվել: Չէ՞ որ հենց ձայնագրության տարածման գիշերը, երբ լրագրողները փորձել էին պարզաբանում ստանալ Գասպարյանից, նա ոչ թե, ասենք, ասել էր, որ դա վաղուցվա ձայնագրություն է, կամ ամեն ինչ հարթվել է և այլն, այլ պարզապես շտապել էր անջատել հեռախոսը՝ ասելով, որ զբաղված է: 

Անդրադառնանք, թե ինչու ենք պնդում, որ Սիմոնյանը ստում է, ավելի ճիշտ՝ բառացիորեն մեջբերենք Գասպարյանի խոսքը, որից ընթերցողին պարզ կդառնա, որ ձայնագրությունն արված է առնվազն պատերազմի ավարտից ու պարտությունից որոշ ժամանակ անց.

«Մի հատ բան ասե՞մ: Ես մարդկայնորեն, իսկականից, նամավանդ էդ պարտությունից հետո, հազարապատիկ ավելի իրա հետ էին: Բայց հիմա հասկանում եմ, որ հանուն պետության ինքը պիտի գնա»: 

Հավանաբար, այս անգամ սուտը լրագրողներին հրամցնելիս Սիմոնյանի ականջներից կամ ուղեղից սպրդել էր այն միտքը, որ «մանավանդ պարտությունից հետո» Գասպարյանը հազարապատիկ Փաշինյանի հետ էր: Իսկ պարտությունից հետոն պատերազմի օրերը չէին: Այլ հետո: 

Եվ, վերջին հաշվով, չէ՞ որ պատերազմի օրերին մենք «Հաղթելու» էինք:

NEWSPRESS.am