Զինվորին կռվի ուղարկելիս՝ տեր էիք, ռազմագերիներին՝ ո՞չ․․․ ԵԽԽՎ-ն հարց լուծող չէ, իշխանությունը ժամանակ է շահում

ՀՀ Ազգային Ժողովի «Իմ քայլը» խմբակցության պատգամավոր, ԱԺ Արտաքին հարաբերությունների մշտական հանձնաժողովի նախագահ Ռուբեն Ռուբինյանը ֆեյսբուքյան իր էջում տեղեկացրել է․ 

Ամեն ինչ շատ հոյակապ կթվար, եթե իրականում այդչափ ցավալի չլիներ․․․

Այս հայտարարությանը շարքային քաղաքացին միայն անփութորեն արձագանքում է «կոչեր, կոչեր կոչեր․․․»

ԵԽԽՎ-ում իրենց կաշվից դուրս գալով ակտիվ ելույթներ ունեցող հայ պատգամավորներն իհրակե փորձում են մեզ վստահեցնել ու իրենք իրենց համոզել, որ այդ ելույթները կարող են ժայռեր պոկել ու սարեր շարժել, բայց պետք է ավելի իրատես լինել․․․

Ռազմագերիների հարցով մեր պատգամավորները «դուխով» ելույթ են ունենում ու օգնություն պահանջում մի կառույցից, որը պատերզմի 44 օրվա ըթացքում մատը-մատին չտվեց որպեսզի նպաստի պատերազմի դադարեցմանը, չբռնեց թուրքի ձեռքն ու չկոտրեցին այն, երբ  այդ նույն թուրքի ձեռքով տառացիորեն մորթվում էին մեր զինվոր տեղերքը․․․ հիմա էլ ի՞նչ ենք պահանջում ԵԽԽՎ-ից․․․

Իհարկե այդ կառույցը կոչ արեց դադարեցնել պատերազմը, բայց ո՞վ հաշվի առավ այդ կոչը․․․ Ադրբեջանը, մեղմ ասած, շան տեղ չդրեց ԵԽԽՎ-ին․․․

Հիմա այս կառույցը, որը ոչինչ չփոխեց՝ կապված պատեազմի ընթացքի հետ, և որի կոչը Ադրբեջանը հաշվի չառավ, հիմա էլ կոչ է անում վերադարձնել հայ ռազմագերիներին․․․

Անկեղծության համար պետք է ասել, որ ԵԽԽՎ-ն այն կառույցն է, որը չի կարող ռազմագերիների վերադարձի հարց լուծել: Հատկապես այս դեպքում, երբ հարցը նախատեսված է եղել քննարկման համար և ոչ թե որևէ բանաձևի ընդունման, որով Ադրբեջանը կպարտավորվեր վերադարձնել մեր գերիներին։

Ոչ ոք չի կարող չհամաձայնվել, որ կոչը ո՛չ երաշխավորում է գերիների վերադարձը ու ո՛չ էլ պարտավորեցնում Ալիևին անել դա․․․

Ավելին, չի բացառվում, որ այս ոչինչ չասող կոչից հետո, Ալիևը փորձի հիշեցնել իր «հաղթական» դիրքի մասին ու ցույց տալ, թե ինչ կարող է անել այդ գերիների հետ․․․ իսկ մենք գիտենք, թե ինչ կարող է լինել բաքվում՝ թուրքի ձեռքի տակ պահվող տղերքի հետ․․․

Սա մի կողմից, մյուս կողմից էլ Նիկոլի ուսապարկից դուրս եկող ձայները հոխորտում են, թե ռազմագերիների վերադարձի հարցը ուղղեք Ռուսասատանին, դա նրանց խնդիրն է․․․

Ներեցեք, իսկ ո՞ւր կորով ձեր իշխանության դուխը․ այն դուխը, որով այդ տղերքին պատերազմ էիք ուղարկում․․․ թե՞ դուք միայն ստորագրելու, այդ թղթով տարածքներ հանձնելու և մի կանչով ու նույնիսկ առանց դրա, մարտի նետված զինվորներին թուրքին գերի տալու համար եք ու այդ մատնության դիմավ՝ աշխատավարձ ստանում (կամ պարգևավճար)․․․

Իրականում ԵԽԽՎ-ում այս հարցը բարձրաձայնելով, Փաշինյանն ու նրա թիմակիցները փորձում են ցույց տալ, թե ուզում են հարց լուծել, միևնույն ժամանակ քաջ գիտակցելով, որ այս կերպ ոչինչ չեն կարող անել և ԵԽԽվ-ն էլ հարց լուծող չէ․․․

Կամ, ինչպես ասում են, զանգ կախող չէ, ճառ ասող է․․․ Իսկ իշխանությունը պարզապես ժամանակ են շահում․․․ ժամանակ՝ մի քիչ երկար ըմբոխշնելու իրենց «իշխանությունը», մի քիչ շատ փող դիզելու և  շռայլելու իրենց քմհաճույքների համար․․․ 

Իսկ ինչ իրենցը չէ ու դեռ իրենց մաշկի վրա չէ՝ թքած ունեն․․․