Տեր-Պետրոսյանից մինչև Սարգսյան. ողբերգական տեղապտույտը շարունակվում է

Սահմնադրության հանրաքվեից օրեր են անցել: Այս ընթացքում հնչեցին տարբեր գնահատականներ: Նախ դեռ ընտրությունների վերջնական արդյունքները չամփոփած` նախագահ Սերժ Սարգսյանը Բաղրամյան 26 –ում հավաքեց բոլոր նրանց, ովքեր արդարացրին Սերժ Սարգսյանի հույսերը, երախտիքի ու շնորհակալության խոսքեր հնչեցին նրանց հասցեին, ապա 2017թ.-ի ընտրությունների հանձնարարականով բաժանվեցին, չնայած որ հավաքվածների ակնկալիքն այլ էր` արդյոք այս տքնաջան աշխատանքից հետո նախագահը չի ակնարկի ապագա իշխանության փաթեթի մեջ ամեն մեկի մասնաբաժինը:

Բաղրամյան 26-ում հաջորդ շնորհակալությունը բաժին հասավ ԱՊՀ դիտորդներին, ովքեր սովորության ուժի համաձայն ոչինչ չեն տեսել, ոչինչ չեն լսել, ընտրություններն էլ, ինչպես իրենք են ասում, արդար են անցել, այնքան արդար ասես այս մարդկանց մեջ ՀՀԿ-ի հոգին ու խիղճն է խոսում, նույնիսկ շատ հանրապետականներից ավելի հանրապետական էին խոսում, մնում էր Սամվել Ալեքսանյանից (Լֆիկից) հայտնի մեջբերումն էլ անեին` «ոնց չենք հաղթելու ,եթե մի գործի մեջ մենք ենք խառնված» ու ամեն ինչ իր տեղը կընկներ:

Ի տարբերություն ԱՊՀ դիտորդների, ԵԽԽՎ դիտորդները բավական սուր գնահատական տվեցին, բայց ինչպես ասում է Հովիկ Աբրահամյանը, այս դեպքում որոշում է ժողովուրդը, իսկ քվեարկության արդյունքները բոլորիս համար ընդունելի են `լավ, թե վատ: Իհարկե, Հովիկ Աբրահամյանի այս խոսքերի մեջ ոչ մի նոր բան չկա: Ամեն ընտրությունից հետո ընտրության արդյունքները ընդունողների խումբը լծվում է մի գործի, իսկ չընդունողների խումբն էլ Ազատության հրապարակը դարձնում է հանդիպման վայր:

Ստացվում է, որ Լևոնի ժամանակներից մինչև Սերժի ժամանակները հայտնվել ենք ողբերգական տեղապտույտի մեջ`Լևոն Տեր-Պետրոսյանն ատում է Ռոբերտ Քոչարյանին, Ռոբերտ Քոչարյանն ատում է Սերժ Սարգսյանին, նա էլ իր հերթին ատում է թե Քոչարյանին, թե Տեր-Պետրոսյանին: Իսկ այս երեք նախագահներն իրականում ոչ մի կապ չունեն ժողովրդի հետ: Ժողովրդի հետ միակ կապը ի սկզբանե եղել է 88-ի ազատությունը խորհրդանշող Ազատության հրապարակը, որը, ցավոք, նույն ժողովրդի կամքից անկախ վերածվել է պարտության հրապարակի, քանի որ տարիներ շարունակ ժողովրդին կոչ անողները նույն հնամաշ ու շատ դեպքերում իրենց հնազանդությունը տարբեր իշխանությունների ապացուցած գործիչներն են: Եվ այս հովհարային գործիչները իրենց ժամկետանց կոչերով ու ճառերով այլևս չեն կարող փոփոխության գնալ, առավել ևս, երբ հավաքվում են նախկին ավազակապետեր ու գոչում` պետք է ազատվել գործող ավազակապետերից: Սա ժամանակավրեպ ու անարդյունավետ գործողություն է: Ժամանակն է ստեղծել նոր համակարգ` ներքևից վերև, ժողովուրդը պետք է լինի ամենավստահելի և ամենակենսական այլընտրանքը, այլապես տեղապտույտը կշարունակվի, և բոլոր ժամանակների ավազակապետերը կշարունակեն «բռնաբարել» ժողովրդի հույսը, կամքը, և արտագաղթի ճանապարհը կդառնա միակ հաղթաթուղթը: