«Համբերեք, դեռ փող չկա»․ պաշտոնյաների կլորիկ աշխատավարձի ու պարգևավճարի համար միշտ փող կա, իսկ բուժաշտողների համար՝ ոչ

Շտապօգնության աշխատակիցները փետրվար ամսից չեն ստացել իրենց աշխատավարձը։ Օրերս լրատվամիջոցներն անդրադարձան այս խնդրին։ Բուժաշխատողները հույս ունեին, որ այս արձագանքից հետո սայլը տեղից կշարժվի, սակայն այս աղմուկից հետո էլ նրանց դեռ աշխատավարձ չեն տվել։

Հարցը բարձրաձայնելուց հետո Առողջապահության նախարարությունից հայտարարություն էին տարածել, թե խնդիրը տեխնիկական բնույթ է կրում․

«էլեկտրոնային փոխհատուցման ընթացակարգում որոշակի տեխնիկական խնդիրներ են առաջացել, որի պատճառով բյուջեի` թվով 24 միջոցառումներից 4-ի մասով ֆինանսական փոխհատուցումներն ուշանում են: ․․․․ մոտ ժամանակում ֆինանասական փոխհատուցումները, համապատասխան ծավալով, կտրամադրվեն բժշկական կազմակերպություններին, այդ թվում ` «Շտապօգնություն» ՓԲԸ-ին»․․․

Այս հայտարարությունից հետո օրեր անց էլ դեռ խնդիրը լուծված չէ․․․ 

NEWSPRESS.am-ի հետ զրույցում Շտապ օգնության աշխատակցուհիներից մեկը նկատեց, որ դեռ հիմա էլ ոչինչ չեն խոստանում։

«Ասում են համբերեք, դեռ փող չկա ու չգիտենք էլ, թե երբ կլինի»,-ասում է մեր զրուցակիցն ու նկատում, որ այսպես չեն կարող այլևս։

Բուժաշխատողները նկատում են, որ նման բան չէր եղել արդեն երկար ժամանակ։ Իհարկե եղել են դեպքեր, երբ մի քանի օր ուշացրել են աշխատավարձը, բայց որ 2 ամիս աշխատավարձ չտան՝ չեն հիշում նման բան։ Համակարգում աշխատողներից ամենաստաժավորները հիշեցնում են՝ մեկ էլ 90-ականներին են նման բան տեսել։

Հարկ է նկատել, որ օրվա մեջ կանչերի թիվն անցնում է 700-ից։ Բուժաշխատողները վստահեցնում են, որ սպասարկում են բոլորին․ ո՛չ իրենց աշխատանքը ու ո՛չ էլ հատկապես քաղաքացիները չեն տուժում իրենց աշխատավարձ չստանալու պատճառով, բայց այլևս դժվար է դիմանալ, հատկապես, որ օրեցօր ամեն ինչ թանկանում է, և ապրելը դժվարանում է։

Դրանից բացի բուժաշխատողները նեղսրտում են վերաբերմունքից։ Մեր խմբագրություն դիմած բուժաշխատողը խնդրեց, որ իր անունը չհրապարակենք, բայց նկատեց, որ գերծանրաբեռնված աշախտել են, չեն տրտնջացել և ուզում են ոչ թե պարգևավճար, ինչպես պաշտոնյաններն են ստանում, այլ սովորական ամենամսյա աշխատավարձ, որը չեն ստացել փետրվար ամսից։

«Հասկանում եմ, որ մենք մեր գործն ենք անում, իրենց շնորհակալությունն էլ չենք ուզում, բայց թող մեր չոր աշխատավարձը տան, որքա՞ն կարելի է լռել»,-ասաց մեզ դիմած բուժաշխատողը։

Մի գուցե հնարավոր կլիներ հասկանալ կառավարությանը՝ աշխատավարձները ուշացնելու հարցում, հատկապես հետպատերազմյան շրջանում, եթե նույն այդ պաշտոնյաններն իրենց զրկեին պարգևավճարներից։

Հարց է առաջանում՝ այդ ինչպե՞ս է ստացվում, որ կառավարության անդամների կլորիկ աշխատավարձների ու պարգևավճարների համար բյուջեյում միշտ փող կա (էլ չենք խոսում քարոզարշավների մասին) ու էլեկտրոնային խնդիրներ չեն առաջանում, իսկ երբ հարցը վերաբերվում է շարքային բուժաշխատողին, ուսուցչին ու մեկ այլ մասնագետի, ապա բյուջեն սպառվում է, տեխնիկական խնդիրներն իրեցն զգացնել են տալիս ու ամեն ինչ չորանում է․․․

Արմինե Մկրտումյան