Մայոր Ավետիսյանը սեպտեմբերի 26-ին ամուսնացավ, 27-ին պատերազմը սկսվեց. Hetq.am

Hetq.am-ը գրում է.

Հերթական շաբաթ օրն է, կեսօր, երեսնամյա մայոր Լևոն Ավետիսյանի հարազատներն ու ընկերները հավաքվել են, քիչ հետո եկավ նաև Մայրանուշը. նշանակում է՝ կարելի է շարժվել։ 

Էջմիածնից Եռաբլուր տանող ճանապարհին Էլիզան ու Սուրենը նստած են Մայրանուշի գրկին ու դրվագներ են պատմում նրա և Լևոնի պսակադրությունից։ Լևոն Ավետիսյանն ու Մայրանուշ Երանյանը սեպտեմբերի 26-ին՝ պատերազմի նախորդ օրը, ամուսնացան։ Լևոնը հետախույզ էր, վարժ տիրապետում էր թուրքերենին ու կատարում էր հատուկ առաջադրանքներ։

Նրան զինվորական ծառայությունը գրավել էր դպրոցական տարիներից։ Հարևանը, որ զինվորական էր, նրան պարբերաբար իր հետ տանում էր զորամաս, պատմում զինվորական կյանքից։ Լևոնը հաճախ էր բարձրանում հարևանի տուն ու նայում, թե ինչպես էր նա քարտեզ գծում, հետագայում ինքն էլ շատ հմուտ էր նույն գործում։ Ապրիլյան պատերազմի իր ծառայակիցներից Հունան Ավետիսյանն ասում է, որ մարտական առաջադրանք կատարելիս քարտեզին ընդամենը մեկ անգամ էր նայում։

Ութերորդ դասարանն ավարտելուն պես որոշում է, որ պիտի զինվորական դառնա. ընդունվում է «Տիգրան Մեծ» ռազմամարզական հատուկ վարժարան, որտեղ էլ ծանոթանում է Գառնիկ Ֆահրադյանի հետ ու միասին ուսումը շարունակում են Վազգեն Սարգսյանի անվան ռազմական համալսարանում։

Գառնիկը հիմա նստած է բազմոցի անկյունում, մի քանի օրից նորից Արցախ պիտի գնա, քիչ է խոսում, թողնում է, որ մյուսները պատմեն Լևոնի մասին, թեպետ ամենաշատը հենց ինքն է տեղյակ նրա մարտական ուղուց. համալսարանից հետո միասին են տեղափոխվել Հադրութ ու նույն զորամասում շարունակել ծառայությունը։ «Լևոնին ինչքան հիշում եմ, միշտ ժպտում էր, միշտ տրամադրություն ուներ, իրեն նեղված երբեք չեմ տեսել»,- պատմում է Գառնիկը։ Տիկին Գայանեն՝ Լևոնի մայրը, գլխի շարժումով հաստատում է ու ասում, որ իր տղան ոչնչից տոն սարքող մարդ էր։

Ապրիլյան պատերազմի ժամանակ ավագ լեյտենանտ Լևոն Ավետիսյանը ցուցաբերած խիզախության համար միանգամից ստանում է մայորի կոչում ու նշանակվում Ջաբրայիլի զորամասի գնդի հետախուզության պետ։

Մանրամասները՝ սկզբնաղբյուրում: