Պանիկովսկու հերթական կոմիբինացիան կամ «Խազեր» ՀԿ-ի կասկածելի խաղերը

barigalust.wordpress.com-ը գրում է․

Վերջերս մամուլը հրապարակել էր, որ նախկին ՀՀ էներգետիկ ենթակառուցվածքների եւ բնական պաշարների նախարարության պաշտոնատար անձանցից կազմված կոռուպցիոն հանցախումբ է բացահայտվել:

Խումբն ապահովում էր ընդերքշահագործման իրավունքի տրամադրումը: Ընթացակարգից տեղյակ մարդկանց հայտնի է, որ այդ իրավունքը չի կարող իրացվել, եթե բնապահպանության (շրջակա միջավայրի) նախարարությունը չտրամադրի բնապահպանական դրական փորձագիտական եզրակացություն:

Ուստի հարց է ծագում` իսկ բացահայտված հանցախմբի անդամները շրջակա միջավայրի նախարարությունում չե՞ն բացահայտվել եւ չե՞ն ենթարկվել պատասխանատվության:

Ուշադրություն եմ հրավիրում այն փաստին, որ նախկին նախարար Էրիկ Գրիգորյանի պաշտոնավարման ժամանակ եւ ոչ մի կոռուպցիան բնապահպանական հանցագործություն չի բացահայտվել, թեեւ մամուլը ողողված էր բնապահպանական տարբեր թեմաներով հոդվածներով:

Պատճառները կարող են տարբեր լինել, սակայն, մեր դիտարկումներով, հիմնական պատճառը այդ նախարարության կողմից միջազգային ծրագրերի, մեր «գնահատմամբ», հանցավոր ձեւով իրականացումն է, ինչի արդյունքում բոլոր շահառուներն ունեն իրենց օգուտը` նախարարները` ատկատներ եւ իրենց մարդկանց ծրագրերում տեղավորել, նախարարության մի խումբ չինովնիկները` չհարկվող` միլիոնավոր դոլարների հասնող եկամուտներ, օլիգարխները եւ ոչ միայն` հանքեր եւ փոքր ՀԷԿ-եր, ՀԿ-ները` իրենց թուլափայը ապատեղեկատվություն եւ անգրագետ գործողություններ իրականացնելու համար եւ այլն: Այս համակարգն անխափան գործել է երեսուն տարի ու, կարծես, նույն հաջողությամբ շարունակում է գործել նաեւ այսօր:

Հենց այս միջազգային ծրագրերի արդյունքում բնապահպանության նախարարության վերոնշյալ խումբը փոքր ՀԷԿ-երը հաստատեց որպես ջերմոցային գազ նվազեցնող եւ պայմաններ ստեղծեց այդ բիզնեսի արագ զարգացման համար` ապահովելով միջազգային բանկերի էժան վարկեր, Հայաստանում «անձեռնմխելի» անձանց ներգրավեց այդ բիզնեսում, որպեսզի ոչ մի իրավապահ կառույց մոտ չգա: «Կլիմայի կենտրոն»-ի կայքից տեղեկանում ենք, որ այդ պարտականությունը հաջողությամբ ստանձնել էր ՀՀ նախկին ԲՆ համապատասխան վարչության պետ Արամ Գաբրիելյանը, ՄԱԶԾ/ԳԷՀ Կլիմայական ծրագրերի ղեկավար Դիանա Հարությունյանի հետ:

Տեղեկատվական շղթան ամբողջովին փակելու համար Արամ Գաբրիելյանն իր բնակարանի հասցեով ստեղծում է «Խազեր» ՀԿ-ն, կինը` Ամալյա Համբարձումյանը, դառնում ՀԿ-ի նախագահ: Պարզ պատճառով «Խազեր» ՀԿ-ն ստանում է Կլիմայի կոնվենցիայի դիտորդի կարգավիճակ: Ի դեպ, միակ ՀԿ-ն է Հայաստանից, եւ Ամալյա Համբարձումյանն ամուսնու հետ մասնակցում է Կլիմայի կոնվենցիայի` աշխարհով մեկ կազմակերպվող միջոցառումներին` ամուսինը` որպես ՀՀ կառավարության ներկայացուցիչ, կինը ` քաղհասարակության: Երկուսն էլ ֆինանսավորվում են միջազգային կառույցներից եւ ներգրավվում ծրագրերում, այդ թվում, մեկը մյուսի:

Իհարկե, Հայաստանում նրանք շատ համեստ, նույնիսկ աղքատիկ տեսքով են հանրությանը ներկայանում, դե ո՞վ պետք է նրանց արտարժութային հաշիվները ստուգի: Սակայն պարբերաբար լուրեր են տարածվում վերոնշյալ զույգի եւ Դիանա Հարությունյանի` նոր գնված բնակարանների ու այլ գույքի մասին:

Չնայած, Էրիկ Գրիգորյանի` նախարար նշանակելով, այդ զույգը ստիպված է լինում լքել նախարարության շենքը, ուր «Խազեր» ՀԿ-ն ապօրինաբար տեղավորվել եւ տասնամյակներ շարունակ գործունեություն էր ծավալում, Դիանա Հարությունյանի գործն «անմահ» է. Արամ Գաբրիելյանին փոխարինում են նախկին նախարար Է. Գրիգորյանի մարդիկ, օրինակ` խորհրդականը, որը 25,000 դոլարանոց` կլիմայական փորձագետի մրցույթն է «շահում»:

Կլիմայական ծրագրերի մասով անպատժելիության մթնոլորտը հասնում է այն մակարդակի, որ Արամ Գաբրիելյանը մշակում է մի նոր, համոզված եմ, ազգային անվտանգությանը սպառնացող պլան` արդեն համայնքները միջազգային վարկի տակ գցելու:

Դե ինչո՞ւ ոչ… Կարողացավ հաջողությամբ ավերել Հայաստանի ջրային ռեսուրսները` Հայաստանի արտաքին վարկը ավելացնելով 100 մլն դոլարով, ՓՀԷԿ-երի գործունեության կասեցման պայմաններում էլ դրանք կարող են անցնել միջազգային բանկերի սեփականությանը:

Արամ Գաբրիելյանի հրեշավոր պլանն իրականացվում է «Խազեր» ՀԿ-ի միջոցով:

Ինչպես եւ 1 մլն դոլարի «Գիլի լճի վերականգման» անպտուղ ծրագիրը, դրան անդրադարձել էի դեռ 2011թվականին:

Այդպես, օգտվելով գյուղացիների անտեղյակությունից` նրանց «կերակրում» են «եկամուտ ունենալու» հեռանկարով, եթե ստեղծեն «Կլիմայական քաղաքացիական շրջանառու ներդրումային հիմնադրամ»:

Վերոհիշյալ ծրագիրը ֆինանսավորում է Գլոբալ էկոլոգիական հիմնադրամի (ԳԷՀ-ի) փոքր դրամաշնորհների ծրագրի կողմից, եւ ինչպես նշված է «Խազեր» ՀԿ-ի տեղեկանքում, ծրագրի ֆինանսավորման համար դիմել են ՄԱԶԾ, ստացել հավանություն եւ աջակցություն, իսկ գումարը 150,000 դոլար, իրենց է տրամադրել ԳԷՀ-ի փոքր դրամաշնորհների ծրագիրը` «ՀՀ ազգային մակարդակով սահմանված նախատեսվող գործողությունների/ներդրումների» ֆինանսական մեխանիզմի ներդրում միջին և փոքր քաղաքային և գյուղական համայնքներում»:

Այս ծրագիրը ՄԿԶԾ/ԳԷՀ-ի և «Խազեր» ՀԿ-ի համար «ռազմավարական է», հավանաբար, դրա համար էլ խախտված են ԳԷՀ-ի` փոքր դրամաշնորհների համար նախատեսված բոլոր պահանջները` 50,000-ի փոխարեն 150,000 դոլար, որը ստացել են առանց մրցույթ, իրականացման համար նախատեսված ժամանակահատվածը 24 ամսվա փոխարեն 36 ամիս: Հասցրել են նկարահանել մի ֆիլմ, որն ամբողջովին մանիպուլյացիա է եւ նպատակ ունի գայթակղելու «բնական ռեսուրսների օգտագործումից անաշխատ եկամուտ» ունենալու հնարավորությամբ, միայն թե մեկ-երկու «կլիմայական հիմնադրամ» ստեղծվի:

2017թ -ին «Խազեր» ՀԿ-ն ստանում է վերոնշյալ 150,000 դոլարանոց ռազմավարական դրամաշնորհը, ծրագրի փորձագետն էլ դարձյալ Արամ Գաբրիելյանն է:

Իսկ տպավորություն թողնելու համար, թե կատարում են կառավարության որոշումը, հղում են անում, 7 ամիս Ծրագրի մեկնարկից հետո ՀՀ կառավարության մի Որոշման, որտեղ նման «Համայնքային Կլիմայական Շրջանառու Ներդրումային Հիմնադրամ» ստեղծելու մասին կետ չկա, եւ, չի կարող լինել, քանի որ ըստ ՀՀ Սահմանադրության ՏԻՄ-ը ինքնիշխան միավոր է, եւ ի վերջո, անգամ եթե նման դրույթ լիներ, ապա պետք է 502 համայնք էլ ստեղծեին, այնինչ, անգամ 20,000 $ տրամադրելու Խազերի խոստումի դիմաց, ցանկացողներ, ըստ էության չկան:

Փաստորեն, Արամ Գբարիելյանը կարողացել է միայն երկու համայնքապետին համոզել` Մեծ Պարնի եւ Լճաշեն համայնքներում: Կդժվարանանք ասել` կոնկրետ գործ ունենք հանցավոր համաձայնության հե՞տ` «Խազեր» ՀԿ-ի եւ այդ համայնքերի ղեկավարության միջև, թե՞ այլ, ավելի լուրջ հանցակազմ կարող է լինել, օրինակ` սահմանադրական կարգի տապալման փորձ, սա կթողնեմ իրավապահներին:

Ամենազավեշտալին այն է, ինչը ցինիզմի գագաթնակետն է, որ այդ Հիմնադրամները անվանել են «քաղաքացիական»:

Փաստացի «Խազեր»-ի ծրագրի միջոցով ներդրվում է ֆինասական մեխանիզմ, որի էությունը հետեւյալն է` «Խազեր» ՀԿ-ն միջազգային դրամաշնորհներ է բերում, որոնք նախատեսված են համայնքներին աջակցելու համար. ստեղծում է համայնքի հիմնադրամ ու ծրագրի շրջանակներում ստանում դրամաշնորհ, հետո գույքի տեսքով, հիմնադրամի միջոցով, այն որպես ֆինանսական վարկ տրամադրում է համայնքին: Սա եղել է Լճաշեն (Գեղարքունիքի մարզ) համայնքի դեպքում:

Ինչ է տեղի ունեցել

Հիմնադրամները ստեղծվել են համայնքների ղեկավարության եւ աշխատակազմի կողմից: Մեծ Պարնիի (Լոռու մարզ) հիմնադրամը մինչ օրս ոչ մի գործունեություն չի ծավալել, իսկ Լճաշենի հիմնադրամը «Խազեր» ՀԿ-ից նվեր է ստացել համայնքի համար լուսավորության ցանց եւ ֆինանսական վարկով տրամադրել Լճաշեն համայնքին:

Ստացվում է, որ նույն մարդիկ համայնքի համար նախատեսված գույքը ձեւակերպել են որպես իրենց սեփական հիմնադրամի գույք եւ վարկով տվել համայնքին, որտեղ եւ իրենք զբաղեցնում են պաշտոններ: Իսկ վարկը չփակելու դեպքում համայնքի սեփականությունն անցնում է հիմնադրամին, այսինքն` համայնքի ներկայիս ղեկավարությանը` որպես սեփականություն:

Հարց է առաջանում` իսկ ի՞նչ օգուտ ունեն այստեղ Արամ Գաբրիելյանը եւ «Խազեր» ՀԿ-ն:

Կարծում ենք պատասխանը պետք է փնտրել այստեղ. հիմնադրամները միջազգային բանկերում արտարժույթով հաշիվներ բացելու իրավունք ունեն, ի տարբերություն ՀԿ-ից: Հիմնադրամի անունը անգլերենով «ինվեստիցիոն է» նշված, ուստի այդ հիմնադրամը ստացվող դրամաշնորհներից կարող է դրսում ինվեստիցիաներ անել, եւ դա չի բացահայտվի, քանի որ ՄԱԶԾ/ԳԷՀ գումարները մնում են այդ կառույցների հաշիվների վրա, որոնք դուրս են ՀՀ ֆինանսական վերահսկողությունից:

Նյութն ամբողջությամբ՝ սկզբնաղբյուր կայքում։