Նրանք բռնության տեսարան չեն տեսել. իշխանությունը մի օր կպլստա ձեր ձեռքից՝ իր հետ տանելով ձեր մարդ տեսակը

Չնայած բոլորը հստակ տեսան, թե ինչպես են ոստիկանները քաշքշում, փողոցից քարշ տալով հեռացնում «Բարգավաճ Հայաստան» խմբակցության կին պատգամավորներին, սակայն չգիտես ինչու, «Իմ քայլը» խմբակցության պատգամավորները կատարվածը կանանց նկատմամբ բռնություն չեն համարում։ Իսկ ավելի կոնկրետ՝ նրանք ոստիկանների գործողություններում բռնություն չեն տեսնում։

Մասնավորապես, հենց առաջին օրվանից Փաշինյանին հաճոյանալու համար կառավարության կողմից որպես ծրագիր ներկայացված դատարկ թղթի տակ ստորագրել ցանկացող Քրիստինե Պողոսյանը հայտարարել է, թե. 

«Ես չեմ տեսել որևէ բռնության տեսարան»...

Մեկ այլ պատգամավորուհի՝ Արփինե Դավոյանն էլ, ո՛չ միայն կանանց, այլև առհասարակ՝ ոչ մի պատգամավորի նկատմամբ բռնություն չի տեսել (մինչդեռ վնասվածքներ էին ստացել ոչ միայն կանայք, այլև մյուս պատգամավորները։ Գևորգ Պետրոսյանի վրա ևս բռնության հետքեր են մնացել):

Արփինե Դավոյանը հայտարարել է.

«Կին պատգամավորների, առհասարակ, որևէ պատգամավորի նկատմամբ բռնություն չի կիրառվել».

Ոչ միայն այս երկուսը, այլև մյուս իմքայլականները ևս ոչ մի բռնություն չեն տեսնում և ոստիկանների գործողությունները որակում են իրավաչափ: Թերևս իմքայլականների տեսողության և ընկալման հետ կապված և խնդիրների հայտ են եկել այն օրից, երբ փողոցից հանկարծ հայտնվեցին ԱԺ դահլիճում։ Երբեմնի փողոցային ընդդիմությունը դարձել է իշխանություն, հանկարծ հայտնվել տաքուկ ու փափուկ աթոռներին, որտեղ միայն անհեթեթ ու անգրագետ մտքեր արտահայտելու համար ստանում են կլորիկ աշխատավարձ ու պարգևավճարներ։ Իհարկե նրանք չեն ցանկանա զրկվել այս ամենից, հատկապես, երբ այսօր ոստիկանն իրենց դեմ չէ, այլ իրենցն է... իրենցը՝ ոչ թե ժողովրդինը: Նրանք բոլորը, դասը լավ սերտած աշակերտի նման, բառ առ բառ կրկնում են մեկը մյուսին` համոզելով բոլորին, որ մեղավորը ԲՅԿ֊ն է։ Մոտավորապես այդպիսի մի տեքստ էլ պատգամավոր Նազելի Բաղդասարյանն ասաց.

«Եկեք ֆիքսենք մի բան հետոյի համար. այսօր իրավապահների գործողությունների մեջ ժողովրդին ներքաշելու եւ հանրային առողջությունը վտանգի տակ դնելու պատասխանատվությունը կրում է ծառուկյանական թիմը։
Ժողովրդի լավագույն շահը սա՞ է»։

Չէ, լո՞ւրջ...

Ամեն դեպքում վատ չէր լինի քայլարածների համար ևս մեկ անգամ դիտել բռնության հետ կապված մի քանի լուսանկար ու հետևություններ անել՝ ի՞նչպես է կոչվում այն գործողությունը, որի միջոցով մտածված վնասում են մարդուն, վնասվածքներ հասցնում...

Եթե անգամ չբարձրաձայնենք, գոնե քնելուց առաջ, երբ գլուխներդ բարձին դնենք, մտածեք՝ ի՞նչ կանեիք, երբ ոստիկանները ձեզ քարշ տային փողոցով կամ գետնին գցեին, կամ, ինչպես ձեր քաղաքական կնքահայրն է ասում, ասֆալտին փռեին...

Պետք է խորհել, քանի դեռ հանկարծակի ձեր ձեռքն ընկած իշխանությունը նույնքան հանկարծակի չի պլստացել ձեր ձեռքից՝ իր հետ տանելով ձեր մարդ տեսակը...

Արմինե Մկրտումյան