«Այստեղից ոչ ոք չի հեռանալու» Սեֆիլյանի կոչը հօդս ցնդեց

Մեզանում, ինչպես ներսից դանդաղ ընթացող բարեփոխումների, այնպես էլ արմատական փոփոխությունների ճանապարհը տեսանելի չէ:

Իրենց աթոռներից կառչած ու ընտրակեղծիքներով շարունակ վերարտադրվող իշխանավորներին չես կարող ստիպել չթալանել երկիրն ու մտածել երկրի զարգացման մասին: Իսկ ընդդիմության առաջնորդը, որքան էլ խելոք ու հեռատես լինի, չի կարողանում ելք գտնել այս ոչ դյուրին իրավիճակից դուրս գալու համար այնպես, որ ո’չ հեղափոխական զանգվածներն իրենից ու շարժումից հիասթափվեն, ո’չ իշխանության հետ բանակցությունների հնարավորությունն սպառված լինի, ո’չ իր թիմակիցները նոր առաջնորդի խնդիր բարձրացնեն:

Այն, որ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի «էպոխան» արդեն ավարտվել է, իսկ Ստեփան Դեմիրճյանն էլ «վա-բանկ» է գնացել ու ժողովուրդն էլ նոր առաջնորդի կարիք ունի` չի քննարկվում:

Բայց կարծես այդ ուժը դեռ չի երևում:

Դեկտեմբերի 1-ի հանրահավաքից ժողովուրդը մեծ ակնկալիքներ ուներ: Բայց այն էապես չտարբերվեց նախորդ հանրահավաքներից: Կոչեր, երթ, բախում ու բարի գիշեր…

Ի սկզբանե հանրահավաքի կազմակերպիչները հայտարարեցին, թե ոստիկաններն իրենց եղբայներն ու որդիներն են և բազմությանը խաղաղություն պահպանելու ու ոստիկանների հետ բախումներ չունենալու կոչ արեցին, որն աչքի էր ընկնում ներքին ջղաձիգ նոտաներով:

«Ժառանգություն» կուսակցության առաջնորդն իր ելույթում ամպագորգոռ հայտարարեց, թե ««Նոր Հայստանը» երկունքի մեջ է և հանրապետական կուսակցությունն ապրում է իր վերջին օրերը»:

«Նոր Հայաստան» հանրային փրկության ճակատի ընդդիմության միասնական շտաբի պետ Ժիրայր Սեֆիլյանն էլ իր ելույթը սկսեց. «Ահա և վերջ, այսօր սկսում ենք… » արտահայտությամբ` հավելելով. «իշխանական վերնախավն իրեն դրսևորել է որպես ոհմակ, եւ մենք գալիս ենք պատժելու այդ մարդկանց… Փաշինյան, ո՞ւր ես արի…»:

Բայց ի՞նչ եղավ հետո… Րաֆֆի Հովհաննիսյանը, Ժիրայր Սեֆիլյանն իրենց վարդերի ծաղկեփնջով, թիմակից ընկերների հետ ժողովրդին տարան դեպի ՀՀԿ գլխավոր գրասենյակ:

Ու հենց Րաֆֆի Հովհաննիսյանը փորձեց մոտենալ գրասենյակին` իր խոսքով «ծաղիկներ դնելու ՀՀԿ-ի մուտքի քարին», հանդիպեց ոստիկանների դիմադրությանը: Այստեղ բոլորը մոռացան ոստիկանների հետ եղբայրական կոչերի մասին ու սկսվեց քաշքշուկ, բախում` ցուցարարների և ոստիկանների միջև:

Եթե վարդերը խորհրդանշում էին հեղափոխության սկիզբը, էլի մի կերպ կարելի է հասկանալ ընդդիմադիր առաջնորդներին, իսկ եթե դրանք ինքնանպատակ էին, ապա հարիր չէր Րաֆֆի Հովհաննիսյանի վարքագծին, քանի որ նման երևույթներից են հենց առիթավորվում Էդուարդ Շարմազանովի նման ջահելներն, ասելով, թե «Հովհաննիսյանը հովհարային անջատումներով քաղաքական գործիչ է»…

Բայց անդրադառնաք ժողովրդին. ըստ էության, ակնհայտ էր, որ այդ պահին ժողովուրդը ցասման մեջ էր ու, իրո’ք, պատրաստ «վարդերի հեղափոխության»: Բայց Ժիրայր Սեֆիլյանը, նախորդ առաջնորդների նման արգելակեց ժողովրդի ցասումն ու «դրայվը»` նրանց «հիմա-հիմա» բացականչություններին պատասխանելով` «հետ-հետ, ժողովուրդ, հետ գնացեք, դավա’յ»…

Ու երևի բազմության աչքից չընկնելու կամ նրանց չհիասթափեցնելու և վերջնականապես ընդդիմությանը դեռ հավատող զանգվածից չզրկվելու համար` Ժիրայր Սեֆիլյանը ցուցարարներին տեղում մնալու կոչեր էր անում:

Կրքերը հանդարտվեցին, ժողովուրդը շարժվեց դեպի Հանրապետության հրապարակ, բայց ընդդիմադիր առաջնորդները, անցած-գնացածների նման, լքեցին հրապարակը` բարի գիշերով:

«Եթե պետք լինի` այստեղից ոչ ոք չի հեռանալու» Սեֆիլյանի կոչը հօդս ցնդեց: Պետք չէ՞ր մնալ, խոստումները փուչիկնե՞ր էին, թե՞ ընդդիմադիր առաջնորդները շարժվել են ներքին պայմանավորվածության ստվերին համընթաց` տիկնիկների նման ենթարկվելով կուլիսների հետևից աշխատող հուշարարներին: