Շողոքորթե՞լ, թե՞ պահանջել

Թուրքիայի կողմից ռուսական «ՍՈՒ-24» ռազմական օդանավի խոցումից հետո Ռուսաստանի լրատվական ու հասարակական- քաղաքական հաղորդումների, ինչպես նաև քաղաքական գործիչների կողմից արտասանվող թոփ բառը Հայաստանն է:

Առաջին հայացքից մի տեսակ հայասիրության մեծ ալիք է հորդում ռուսական քարոզչամեքենայից,անգամ հարց բարձրացվեց ընդունել Հայոց ցեղասպանության ժխտումը քրեականցնող օրինագիծ: Մյուս կողմից էլ պաշտոնական Անկարան սկսեց խոսել Հայաստան- Թուրքիա հարաբերություններից, իսկ թուրքական որոշ բարձրաստիճան պաշտոնյաններ էլ չթաքցրին , որ եթե Ռուսաստանը ընդունի Ցեղասպանությունը քրեականացնող օրենք, ապա Թուրքիան Ադրբեջանին կօգնի Ղարաբաղի հարցում:

Այս գործընթացների շղթայի մեջ Հայաստանը կրկին վերածվեց տարածաշրջանային կարևոր գործոնի, միաժամանակ արհեստականորեն ներքաշվեց ռուս –թուրքական ռազմաքաղաքական խաղի մեջ: Արդեն Կրեմլում շրջանառության մեջ է դրվել ՌԴ ՊՆ նոր զեկույցն, ըստ որի հայ –թուրքական սահմանին պետք է անհապաղ տեղակայել ռուսական 58-րդ բանակի «էլիտար» զորագնդեր ու բրիգադներ, էլեկտրոնային պայքարի հակաօդային պաշտպանության համակարգեր, բազմակի կրակի հրթիռային համակարգեր, հակատանկային հետևակային, հրետանային զորքեր:

Փաստորեն այս աննախադեպ լարվածությունը, որ ստեղծվել է տարածաշրջանում, խառնել է մեծ ու փոքր պետությունների խաղաքարտերը: Հասել է նաև Հայաստանի դիվանագիտության աշխատելու պահը, հիմա չպետք է կաշկանդվի նաև նախագահ Սերժ Սարգսյանը, ում 2008թ.-ի նախագահական ընտրություններից հետո առաջինը շնորհավորեց Թուրքիայի նախագահը, իր հերթին Սերժ Սարգսյանն էլ առաջինը նախաձեռնեց հայ -թուրքական ֆուտբոլային դիվանագիտությունը, իսկ Ռուսատանը զինելով Ադրբեջանին`շարունակում է Հայաստանին համարել դաշնակից պետություն: Ճիշտ պահն է հասկացնել, որ Ռուսաստանը առանց երկակի խաղերի իրապես Հայատանին ընդունի տարածաշրջանում իր միակ ու լուրջ ռազմավարական դաշնակցի, իսկ Հայաստանի արտաքին դիվանագիտությունն էլ ոչ թե տարվի հովերով ու դառնա ջրաղացի ջուր, այլ ճիշտ ժամանակին սթափ դիվանագիտություն վարի և չկրկնի պատմության սխալները : Օրինակ, հիմա առավել քան ամենահարմար պահն է, որ Ռուսաստանը ճանաչի Արցախի անկախությունը, իսկ Հայաստանն էլ ցույց տա, որ առանց Արցախի դիվանագիտական հարաբերությունը շողոքորթության նման մի բան է: