Շուշան Պետրոսյանի  ջղաձիգ դեմքը, ծամոնն  ու քաղաքականությունը

Հայաստանի ներկայիս խորհրդարանը բացի մականունավոր հեղինակություններից` նաև  կանանց պակաս չունի։ Մեծամասնությունն, իհարկե, իշխող՝ ՀՀԿ կուսակցության շարքերում երկրի վրա իրենց աստվածուհի զգացող, ՀՀԿ կանայք են։

Միագույն հագուստ կրելուց, արտասահմանյան գործուղումների համար իրար գլուխ ջարդելուց,  տեղից ռեպլիկներ թողնելուց և խրատական ելույթներ ունենալուց բացի  անորոշ է, թե ուրիշ էլ ինչով են զբաղված  «փափկասուն տիկնայք»։

Մեկն ուսուցչուհի, մյուսը՝ լրագրող, էն մյուսը՝ երգչուհի՝ ՀՀ վաստակավոր արտիստ։ Ասել է, թե՝ մշակույթի գործիչ, յուրահատուկ անձնավորություն՝ Շուշան Պետրոսյան անուն ազգանունով։ Նախկինում երբեք քաղաքականությամբ, առավել ևս՝ օրենսդիր գործունեությամբ չհետաքրքրված, երգչուհին հանկարծ միանգամից դառնում է ՀՀԿ անդամ, հետո նույն այդ կուսակցության համամասնական ցուցակով` պատգամավոր՝ իր այդ քայլը որակելով որպես ազգին ծառայելու մեծ մղում։ Սակայն, իրական ազգանվեր գործունեության փոխարեն, սեփական ինքնագնահատականի գերարժևորումով, տիկին Շուշանի գլխում պտտվում է միայն «հեղինակավոր» կարծիքներ արտահայտելու և ազգի բարերար ընկալվելու մոլուցքը։

Եթե կար ժամանակ, որ երգարվեստում  Շուշան Պետրոսյանի  ձայնը գերում էր, ու նրա կատարումները դրական էր ընկալվում ժողովրդի մի հատվածի կողմից, հիմա, որպես ՀՀ ԱԺ երեսփոխան, տիկինն ամբողջությամբ կորցրել է ոչ միայն դեմքը, այլև մշակույթի գործիչ կոչվելու իրավունքը։

Ինչ ասես մշակույթին իրեն մոտ համարող մի անձնավորության, եթե նա՝ ԱԺ նիստերի ընթացքում բութ հայացքով մի կետի նայելով ծամոն է որոճում։ Կամ էլ՝ ջղաձգվող դեմքով ու ոչ երգեցիկ ձայնով տեղից բղավում, մատ թափ տալիս, գոռում-գոչում, թե ինչ է՝ համաձայն չէ մեկ այլ պատգամավորի կարծիքի կամ ելույթի հետ։

Ձայնային հզոր տվյալներ, բայց տարրական կուլտուրա չունեցող  տիկնոջը հուշենք, որ ազգի ու ժողովրդի ունեցած կարծիքը նրա մասին՝ վաղուց արդեն հակադարձ համեմատական է իր մասին ունեցած սեփական պատկերացումներին։

Այնպես որ…