Ռինգում ԿԸՀ նախագահ Տիգրան Մուկուչյանն ու ԱՎԾ պետ Ստեփան Մնացականյանն են

Թվանկարչությունն ու աճպարարությունը տարիներ շարունակ եղել են ԿԸՀ-ի ու ԱՎԾ -ի հիմնական աշխատելաոճը:Նախ որպես փաստարկ` ամեն ընտրությունից առաջ ահազանգ է հնչեցվել, որ ընտրացուցակները ուռճացված են և միանգամից թե’ ազգային վիճակագրական ծառայության և թե’ պետական ռեգիստրի տվյալները կասկածի տակ են առնվել: Առաջիկա հանրաքվեի ընտրությանն, օրինակ, ըստ ոստիկանության պաշտոնական տվյալների` ընտրողների մասնակիցների թիվը 2 մլն 550 հազարից քիչ ավելի է, այն դեպքում, երբ հանրապետության բնակչության թվաքանակը հազիվ է հատում 3 միլիոնը: Ըստ այս տվյալների` մեր ազգաբնակչության 85 տոկոսը ընտրելու իրավունք ունի: Իսկ ԿԸՀ ցուցակներն ու վիճակագրության տվյալները բնակչության թվի առումով որևէ աղերս չունեն:

Այստեղ է, որ ԿԸՀ-ն անհամադրելի ցուցանիշերը փորձում է համադրել. սկսվում է բուն գործընթացը` թվանկարչությունը: Չնայած այս անգամ իշխանությունն օգնեց ԿԸՀ նախագահին` ընտրողին թույլատրելով ընտրությանը մասնակցել նույնականացման քարտերով, իսկ որ շատ ու շատ ընտրողներ ունեն և անձնագիր և նույնականացման քարտ և տեղի կունենա կրկնակի քվեարկություն` կասկածից վեր է:

Հենց դրա համար, երբ բարձրացվում է ամենակարևոր հարցը` այն է ընտրություններից հետո փակցնել տվյալ ընտրության մասնակիցների ցուցակը, իշխանությունն ու ԿԸՀ ամբողջ ուժով ընդդիմանում են` հասկանալով, որ նկարչությունը նկարչություն , բայց թվաբանությունից տեղյակ ցանկացած մարդ կարող է համեմատել տվյալները և ապացուցել գոնե մինչ այժմ թվացյալ անապացուցելին: Չի բացառվում անգամ, որ տվյալ պարագայում ընտրություններին «մասնակցած» մեռած հոգիները բողոքի նամակ ուղարկեն Տիգրան Մուկուչյանին:
Որքան էլ արտաքնապես հեշտ թվա, բայց տնտեսական աճի ցուցանիշ նկարելը ևս դժվար գործ է, քանի որ աճին զուգահեռ պետք է նկարել բազմաթիվ այլ ցուցանիշեր, այլապես կհայտնվեն այն վիճակում, որում Աժ-ում հայտնվեց ԱՎԾ պետը, ՀՀ 2016-2018 թվականների պետական վիճակագրական աշխատանքների եռամյա ծրագրի օրինագծի քննարկման ժամանակ:
ԱՎԾ պետը այն չինովնիկն է, ով պետք է ամեն անգամ ապացուցի, թե իբր Հայաստանում աղքատությունը պակասել է, մարդկանց քանակը ավելացել, տնտեսության մեջ աճ է արձանագրվել և այլն: Բայց կա տնտեսագիտական շատ պարզ բանաձև. տնտեսական աճը անմիջապես բերում է պետական բյուջեի հարկային եկամուտների ավելացմանը, համախառն ներքին արդյունքում աճում է հարկային եկամուտների ծավալը և, որ ամենակարևորն է, շարքային քաղաքացին սեփական մաշկի վրա է զգում այդ աճը:

Մինչդեռ Հայաստանում մարդկանց կերակում են նկարչությամբ ու հետն էլ հոխորտում, որ եթե մարդիկ այսքան դժվար գործ կատարելուց հետո իրենց մաշկի վրա աճ չեն զգում, ուրեմն մաշկի հետ է խնդիրը: Իրականում խնդիրը նկարիչների մեջ է: Ու չնայած ո’չ ԿԸՀ նախագահ Տիգրան Մուկուչյանը ու ո’չ էլ ԱՎԾ պետ Ստեփան Մնացականյանը նկարիչնեի միության անդամ չեն, բայց հարկ եղած դեպքում այնպիսի թվային նկարչություն են ներկայացնում, որ նույնիսկ եվրոպական արվեստի ամենամեծ նկարիչ Ռեմբրանդտը նրանց կնախանձեր:

Եվ իշխանության համար օրհասական այս պահին Մուկուչյան ու Մնացականյան զույգը հանրաքվեի անցնցում հաղթանակ ու տնտեսական աճ ապահովելու կտավի վրա է աշխատում և միաժամանակ բաց ռինգում մենամարտում հասրակության հետ:

Հասմիկ Աբրահամյան